มั่วเจ๋อยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนหันไปล้างชาม
ถือเสียว่าเป็นเพราะสตรีน้อยเป็นห่วงแขนที่บาดเจ็บของเขา ถึงได้ป้อนอาหารให้ก็แล้วกัน
เหยียนเยว่ฟังเสียงล้างจานที่ดังมาจากอีกฝั่งในระยะไม่ใกล้ไม่ไกล ความร้อนบนใบหน้าจึงค่อย ๆ จางลง
ฝั่งตรงข้าม แมวขาวตัวใหญ่หรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง เลียอุ้งเท้าหน้าอย่างเชื่องช้า ลิ้นสีชมพูชื้น ๆ ลูบผ่านขนสีขาวราวหิมะ ท่าทางทั้งเนิบช้าและเกียจคร้าน
ซิงหยวนเพิ่งตื่นนอน ก็เห็นภาพสตรีป้อนอาหารให้มั่วเจ๋อพอดี
ที่แท้บาดเจ็บแล้วก็จะได้ใกล้ชิดกับสตรีน้อยใจอ่อนสินะ
เป็นโอกาสดีจริง ๆ!
ซิงหยวนย่องด้วยท่าทางแบบแมว ก่อนกระโดดขึ้นไปบนก้อนหินใหญ่ที่สตรีน้อยนั่งอยู่
เหยียนเยว่เพิ่งยกแขนขึ้นบิดขี้เกียจ ฝ่ามือก็สัมผัสเข้ากับบางสิ่งที่นุ่มฟู
เธอลูบหัวเจ้าแมวน้อยเบา ๆ
「ซิงหยวน?」
พวกเขาอยู่ในร่างอสูรแบบนี้ก็ดีแล้ว
แบบนี้เธอจะได้ไม่คิดฟุ้งซ่าน
เหยียนเยว่ลูบเจ้าแมวน้อยอย่างสบายใจ
ใครจะรู้ว่าชั่วพริบตาถัดมา ปลายลิ้นชื้นอุ่นก็แตะลงบนปลายนิ้วของเธอเบา ๆ
เจ้าแมวกำลังเลียเธออยู่
ปุ่มเล็กละเอียดบนลิ้นเสียดสีกับผิวเนื้อเบา ๆ ทำให้คันยุบยิบ ทั้งนุ่มนวลและชวนให้รู้สึกซ่านซ่า ความรู้สึกนั้นไล่จากปลายนิ้วตรงไปถึงหัวใจ
ความรู้สึกแบบนี้ช่างแปลกประหลาดอยู่เหมือนกัน
เพราะเหยียนเยว่รู้ดีว่าเขาไม่ใช่แมวเลี้ยง แต่เป็นอสูรเพศผู้ที่แปลงร่างเป็นมนุษย์ได้จริง ๆ