เหยียนเยว่ไม่เคยคิดเลยว่าซิงหยวนจะเป็นหมอพิษ
มิน่าก่อนหน้านี้ถึงได้กลิ่นเขาทำปั้นเซี่ยดิบกับโก่วต่งอยู่บ่อย ๆ... สมุนไพรที่มีพิษร้ายแรงพวกนั้น
แม้สมุนไพรเหล่านี้จะมีชื่อเรียกต่างกันในที่แห่งนี้ แต่คุณสมบัติ กลิ่น และสรรพคุณแทบไม่ต่างกันเลย
ตอนนั้นเธอยังคิดมาตลอดว่าซิงหยวนกำลังเตรียมสมุนไพรพวกนี้ไว้ทำยา
สมุนไพรพิษเหล่านั้นเมื่อลดความเป็นพิษลงแล้ว ก็สามารถนำมาปรุงยาได้
เธอรู้เรื่องพวกนี้ดีอยู่แล้ว เพียงแต่ไม่เคยเปิดเผยความสามารถของตัวเอง
แต่เหยียนเยว่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเขาศึกษายาพิษมากมายไปทำไม “ในเมื่อรู้เรื่องสมุนไพร หมอพิษก็รักษาบาดแผลได้ใช่ไหม?”
สตรีน้อยไม่ได้กลัวเขา กลับเป็นห่วงว่าพวกเขารักษาบาดแผลกันอย่างไร
ซิงหยวนรู้สึกยินดีขึ้นมาเล็กน้อย
“ข้ารู้แค่วางยา ไม่รู้วิธีรักษาบาดแผล ถ้าบาดเจ็บก็กินผลึกสัตว์ก็พอแล้ว!”
พวกเขาไม่ใช่อสูรที่ยากจนจนขาดผลึกสัตว์
“เมื่อครู่ข้ากินผลึกสัตว์ไปแล้ว อาการบาดเจ็บภายในฟื้นตัวเกือบหมดแล้ว ส่วนแขนของมั่วเจ๋อเป็นแผลภายนอก กินผลึกสัตว์ก็ไม่ได้ช่วยอะไรมาก แต่บาดแผลแบบนี้ไม่เป็นอันตรายกับอสูรมากนัก ขอแค่ไม่ปล่อยให้แผลเน่า รอให้ตกสะเก็ดเองก็พอ”
พูดอีกอย่างคือ บาดแผลของมั่วเจ๋อยังไม่ได้รับการรักษาเลย
วันนี้เขายังคอยดูแลเธออยู่ตลอด
มิน่าตอนกินหัวมันเถาเมื่อครู่ มั่วเจ๋อถึงไม่ใช้มือรับชาม
เหยียนเยว่ร้อนใจ “แผลโดนน้ำไม่ได้นะ รีบบอกให้เขาเลิกล้างชามเถอะ”
พอได้ยินสตรีน้อยพูดถึงตัวเอง มั่วเจ๋อก็ลุกขึ้น วางชามกับหม้อหินที่ล้างสะอาดแล้วไว้บนก้อนหินข้าง ๆ ให้ผึ่งแดด