เหยียนเยว่ตาบอด แต่หูไว มือก็ว่องไว
นางคว้าข้อมือฉือจิ้นไว้ทันที ใบหน้าร้อนผ่าว “สกปรก อย่าเปิดนะ”
นี่มันผ้าอนามัยที่ใช้แล้วเชียวนะ!
ฉือจิ้นไม่ได้เปิดดู แต่แอบยกมันขึ้นมาดมตรงปลายจมูก
ไม่สกปรกสักหน่อย หอมฟุ้งไปหมด มีกลิ่นกายของสตรีน้อยอยู่เต็มไปหมด
ฉือจิ้นเริ่มอยากเก็บมันไว้เป็นของตนเอง
ต่อไปเวลาออกไปข้างนอก เขาจะได้สัมผัสกลิ่นอายของสตรีน้อยได้ทุกที่ทุกเวลา
เหยียนเยว่เหมือนจะเดาได้ว่าฉือจิ้นกำลังคิดอะไรอยู่ จึงรีบคว้าก้อนเต้าหู้น้อยกลับมาอย่างตกใจ
“มั่วเจ๋อ”
เหยียนเยว่อยากให้มั่วเจ๋ออุ้มนางไปยังที่ขับถ่าย แล้วจัดการกับสิ่งนี้เสีย
แต่ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ท้องของนางก็เริ่มปวดขึ้นมาอีกครั้ง
“ช่วยเอาสิ่งนี้ไปฝังได้ไหม ฝังตรงที่ข้าไปขับถ่ายก่อนหน้านี้ก็ได้”
“ได้”
มั่วเจ๋อพาก้อนเต้าหู้น้อยของนางออกไปด้วยสีหน้าจริงจัง
ฉือจิ้นเบ้ปากอย่างไม่ค่อยพอใจ
ดูท่าหลายวันมานี้เขาไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนสตรีน้อย นางถึงได้ไม่สนิทกับเขาเหมือนเดิม
“เยว่เยว่ ให้ข้าอุ้มเจ้าขึ้นมากินอะไรหน่อยดีไหม?”
ฉือจิ้นกระตือรือร้นอยากทำอะไรสักอย่าง