เหยียนเยว่อธิบายสรรพคุณของสมุนไพรให้ฟัง แล้วก็กินเนื้อต่อด้วยสีหน้าปกติ
ซิงหยวนคลายความสงสัย ก่อนหยิบหม้อหินใบใหม่ออกมา เทสมุนไพรลงไปต้ม
กลิ่นขมประหลาดค่อย ๆ อบอวลไปทั่ว จนสุดท้ายในหม้อหินเหลือน้ำยาเหนียวข้นสีดำอยู่เพียงนิดเดียว
ซิงหยวนเทน้ำยาลงในถ้วย แล้วยกไปวางตรงหน้าสตรีน้อย
“นี่...ดื่มได้หรือ?”
ปกตินางแค่จะดื่มน้ำก็ยังต้องต้มให้เดือดแล้วรอจนเย็นลง ของที่ใช้ก็ต้องสะอาดเอี่ยม
ให้ดื่มของดำปี๋พวกนี้ลงไป จะไม่ป่วยเอาหรือ?
ซิงหยวนยื่นน้ำยาสีดำให้ฉือจิ้นอย่างไม่วางใจ “เจ้าลองชิมก่อน!”
ฉือจิ้นได้กลิ่นประหลาดก็หันหน้าหนี “เจ้าบอกให้ข้าดื่ม ข้าก็ต้องดื่มหรือไง ข้าไม่ได้โง่นะ!”
ซิงหยวนย้อนถาม “ถ้าเจ้าไม่ลองก่อน จะให้เยว่เยว่ดื่มเลยหรือ? เกิดดื่มน้ำยาดำ ๆ นี่เข้าไปแล้วสตรีน้อยปวดท้องขึ้นมาจะทำอย่างไร?”
ฉือจิ้นครุ่นคิด แล้วก็เห็นด้วยว่าไม่ควรปล่อยให้สตรีน้อยกินอะไรส่งเดช
แต่ซิงหยวนต้องหลอกเขาอีกแน่ เขาไม่มีทางหลงกลได้ง่าย ๆ หรอก
“เจ้าลองหนึ่งคำ ข้าก็ลองหนึ่งคำ แล้วค่อยให้สตรีน้อยดื่ม”
ที่จริงอสูรทุกคนควรลองคนละคำถึงจะถูก
แต่ถ้าเกิดน้ำยานี่...มีปัญหาจริง ๆ ล่ะ
ช่างเถอะ ถึงตอนนั้นมั่วเจ๋อกับคนอื่น ๆ ก็คงช่วยพวกเขาได้ทัน
“ได้”
เหยียนเยว่ฟังพวกเขาแย่งกันไปแย่งกันมาอยู่กับน้ำยาแล้วก็เริ่มร้อนใจ “นี่เป็นยาที่ข้าปรุงไว้กินเอง พวกเจ้าจะแย่งกันทำไม?”
พูดจบ นางก็ดึงแขนซิงหยวนแล้วแย่งถ้วยยากลับมา