เสี่ยวเหิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
แม้พวกเขาจะไม่มีประสบการณ์ดูแลสตรี แต่ก็รู้ว่าปกติฤดูผสมพันธุ์ของสตรีจะกินเวลาห้าถึงเจ็ดวัน
แต่เธอเป็นสตรีที่พิเศษหน่อย จะนานเจ็ดถึงสิบวันก็ถือว่าปกติ
เสี่ยวเหิงยอมรับเรื่องนี้ได้อย่างรวดเร็ว “ร่างกายของเจ้าฟื้นตัวได้ดี รอให้ฤดูผสมพันธุ์ผ่านไปแล้ว เราค่อยแต่งงานกันโดยเร็ว”
เหยียนเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น “พวกท่านแน่ใจจริง ๆ หรือว่าจะแต่งงานกับข้า ไม่รังเกียจที่ข้าเป็นคนตาบอดหรือ?”
ที่จริงเธออยากถามแบบนี้มานานแล้ว
“สำหรับอสูรเพศผู้ การแต่งงานหมายถึงการผูกพันกัน สตรีไร้ประโยชน์อย่างข้า มีแต่จะเป็นภาระให้พวกท่าน ข้าว่าพวกท่านควรคิดให้รอบคอบเสียก่อน”
เหยียนเยว่รวบรวมความกล้าพูดจนจบ แล้วก็รู้สึกว่าอุณหภูมิในถ้ำลดต่ำลงอย่างไม่มีสาเหตุ
โดยเฉพาะสายตาคมกริบคู่หนึ่งที่แทบจะจ้องทะลุตัวเธอ
หลีกัดฟันพูดอย่างโมโห “อะไร ยังไม่เต็มใจอีกหรือ?”
เหยียนเยว่ไม่เต็มใจอยู่บ้างจริง ๆ
เธอเป็นคนซื่อ ๆ จะรับโชคดีแบบนี้ไหวได้อย่างไร
“ที่จริงพวกท่านกับข้าไม่เหมาะจะแต่งงานกันเลย ร่างกายข้าอ่อนแอขนาดนี้ ตาก็มองไม่เห็น แค่ดูแลข้าตามปกติก็ยุ่งยากมากแล้ว ไม่แน่ว่าวันไหนข้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา…”
เหยียนเยว่กล่าวเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี “พวกท่านเก่งกาจกันขนาดนี้ ไม่จำเป็นต้องผูกพันกับข้าไว้ก็ได้ใช่ไหม!”
“อีกอย่าง ข้ายังมีประโยชน์อย่างอื่น ต่อให้ไม่แต่งงานกัน ข้าก็เป็นหมอผีให้พวกท่านได้ วันหน้าพวกท่านเจอสตรีที่เหมาะสม จะมีลูกหรืออะไรก็ตาม ข้าก็ช่วยดูแลได้”