ซิงหยวนใช้หางโอบร่างสตรีขึ้นไปวางบนหลังอย่างมั่นคง
เขาวิ่งไม่เร็วนัก
เหยียนเยว่นั่งอยู่บนหลังของเขา รู้สึกราวกับกำลังกอดตุ๊กตาขนฟูนุ่มตัวใหญ่
แถมสัมผัสยังเหมือนแมวจริง ๆ แบบนี้จะห้ามใจไม่ให้ลูบได้ยังไง!
ระหว่างทางที่วิ่งพรวดไปข้างหน้า เหยียนเยว่ก็อาศัยจังหวะนั้นกางแขนกอดเจ้าแมวยักษ์อย่างเปิดเผย
ใบหน้าของเธอแนบอยู่กับแผ่นหลังที่ปกคลุมด้วยขน
นุ่มจัง ขนก็ลื่นมือด้วย
ไม่เพียงร่างสัตว์ของซิงหยวนจะใหญ่ขึ้นเท่านั้น ดูเหมือนขนของเขาจะยาวขึ้นด้วย
ซิงหยวนสัมผัสได้ถึงสตรีน้อยที่แนบชิดเข้ามา จึงอดไม่ได้ที่จะชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย
มั่วเจ๋อเฝ้าอยู่บนก้อนหินใหญ่ที่สตรีน้อยเพิ่งนั่งเมื่อครู่ด้วยความเบื่อหน่าย
รออยู่พักใหญ่แล้ว พวกเขาก็ยังไม่กลับมา
เขาจึงได้แต่เดินวนอยู่กับที่ ก่อนจะเจอกิ่งไม้ที่มีขนาดพอเหมาะ แล้วเริ่มเหลาอย่างช้า ๆ
พอเหยียนเยว่กับคนอื่นกลับมา ไม้เท้าคนตาบอดในมือเขาก็ทำเสร็จพอดี
เมื่อเห็นว่าซิงหยวนกลายร่างเป็นสัตว์ที่ตัวใหญ่กว่าเดิม แววตาของเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปรับสตรีน้อย
เหยียนเยว่ถูกอุ้มลงมาด้วยมือเดียวอีกครั้ง “มั่วเจ๋อ บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าเจ้ายังบาดเจ็บอยู่ ช่วงนี้อย่าเพิ่งอุ้มข้า”
แขนของมั่วเจ๋อคลายแรงลงเล็กน้อย “ได้ ไม่อุ้มแล้ว”