บรรยากาศเงียบงันอย่างประหลาดอยู่หลายวินาที
ซิงหยวนกับมั่วเจ๋อแทบไม่อยากเชื่อ สตรีน้อยที่พวกเขาเก็บกลับมา หรือจะเป็นหมอผีด้วย?
สตรี!
หมอผี!
หากอยู่ในเผ่า นางย่อมเป็นคนที่ชายโสดทั้งเผ่าต้องแย่งชิงกันอย่างแน่นอน
พวกเขาจะโชคดีขนาดนั้นเชียวหรือ?
เหยียนเยว่สัมผัสได้ถึงสายตาร้อนแรงสองคู่ที่จ้องมองมา จึงรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้อธิบายอะไร
การแพทย์แผนจีนเป็นศาสตร์ที่ค่อนข้างเฉพาะกลุ่มในยุคปัจจุบัน แต่ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นที่ต้องการไม่น้อย
“ตกลงจะพาข้าไปหรือไม่?”
บาดแผลของมั่วเจ๋อถูกปล่อยทิ้งไว้นานเกินไปแล้ว หากปล่อยให้เน่าเปื่อยต่อไป นางก็ไม่แน่ใจจริง ๆ ว่าควรคว้านเนื้อทิ้งหรือไม่
ซิงหยวนพับหนังสัตว์สองผืนเก็บด้วยท่าทางภูมิใจ ก่อนอุ้มสตรีน้อยขึ้นมา “ไปสิ ข้าจะพาเยว่เยว่ไปเดี๋ยวนี้”
เมื่อมาถึงบริเวณที่นางมักใช้ห้องน้ำ ซิงหยวนก็วางนางลง
“อย่าไปทางที่ใช้เข้าห้องน้ำ ไปอีกทางหนึ่ง”
ทุกครั้งที่เข้าห้องน้ำ พวกเขาจะเก็บก้อนหินกับวัชพืชออกจากพื้นที่เล็ก ๆ โดยรอบ แล้วขุดหลุมดินขึ้นมาหลุมหนึ่ง
แม้จะพิถีพิถันกว่าที่คิดไว้มากแล้ว แต่เหยียนเยว่ก็ยังให้พวกเขาใช้ไม้กับหนังสัตว์ทำเป็นคอกกลางแจ้งแบบง่าย ๆ เอาไว้บังตา นับเป็นห้องน้ำเคลื่อนที่
พอนางใช้เสร็จ ซิงหยวนกับพวกเขาก็จะเก็บห้องน้ำเคลื่อนที่ไป
จากนั้นกลบหลุมเดิมด้วยดิน แล้วพูนให้เป็นเนินเล็ก ๆ
คราวหน้าเมื่อต้องใช้ ก็ขุดหลุมใหม่ตรงข้าง ๆ จะได้ไม่ไปเจอของฝากที่ทิ้งไว้ก่อนหน้า