มั่วเจ๋อหาหินก้อนหนึ่งที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก แล้วแปลงร่างเป็นสัตว์หมอบลงบนนั้น
เมื่อเห็นซิงหยวนสนิทสนมกับสตรีน้อย แววตาของเขาก็หม่นลงเล็กน้อย
ตอนนี้ว่างอยู่พอดี เหยียนเยว่จึงใช้นิ้วจิ้มซิงหยวนเบา ๆ «ช่วยทำอุปกรณ์สำหรับหวีผมให้ฉันอีกชิ้นได้ไหม?»
เธอไม่รู้ว่าสตรีในถิ่นนี้หวีผมกันอย่างไร บางทีพวกนางอาจไม่ต้องดูแลเส้นผมเหมือนบุรุษก็ได้
แต่เหยียนเยว่ทำอย่างนั้นไม่ได้
ปลายนิ้วของเธอคีบเศษหินแผ่นบางไว้ พลางกะระยะบนท่อนไม้เนื้อแข็ง แล้วเอียงศีรษะบอกซิงหยวนที่อยู่ข้างกาย «ซี่หวีต้องห่างกันเท่านี้ ถ้าถี่เกินไปจะดึงผม ถ้าห่างเกินไปก็รวบผมไม่อยู่»
กรงเล็บของซิงหยวนคมกริบราวกับมีด ใช้เวลาไม่นานก็เหลาโครงหวีออกมาได้ ก่อนส่งให้เธอ
เหยียนเยว่ใช้นิ้วไล้ไปตามช่องระหว่างซี่หวี ช่องกว้างจนปลายนิ้วสอดเข้าไปได้ เธอส่ายหน้า «กว้างไป ขัดให้แคบลงอีกหน่อย»
ซิงหยวนไม่โต้แย้ง เขาก้มลงเลือกท่อนไม้ชิ้นใหม่มาขัดแต่ง
ไม่นานนัก หวีไม้ด้ามที่สองก็ถูกส่งมาให้ ระยะห่างระหว่างซี่ถี่ขึ้นแล้ว แต่ขอบยังหยาบอยู่บ้าง
เธอส่งหวีกลับไป «ปลายซี่ต้องขัดให้มนกว่านี้ ไม่อย่างนั้นจะทิ่มหนังศีรษะ»
กระทั่งหวีด้ามที่สามถูกส่งมา ปลายนิ้วของเหยียนเยว่ไล้จากโคนซี่หวีที่เรียบลื่นลงไปจนสุด ระยะห่างสม่ำเสมอ ขอบก็ขัดจนเนียนแล้ว
เธอลูบตรงส่วนโค้งของด้ามหวี ก่อนพยักหน้า «แบบนี้แหละ มือเธอช่างประณีตจริง ๆ»