“ฉันหมายถึงว่าถ้าพวกเธอว่าง ช่วยหาท่อนไม้ให้ฉันหน่อยได้ไหม?”
เหยียนเยว่ทำเสียงอ่อนลง พูดความต้องการของตัวเองออกมาอย่างจริงจัง
“ท่อนไม้นั้นต้องตรง แข็งแรง ฉันจับด้วยมือเดียวได้ก็พอ ยาวประมาณถึงคางฉัน”
เหยียนเยว่ยืนขึ้นจากจุดเดิม วาดลวดลายบรรยายความสูงที่ต้องการ
การเคลื่อนไหวกะทันหันของนาง ทำเอาหมั่วเจ๋อที่อยู่ข้างๆ ก้าวไปข้างหน้าอย่างกังวล
แท่นหินใต้เท้าค่อนข้างสูง ถึงแม้จะปูด้วยหญ้าแห้งและหนังสัตว์ แต่ถ้าเผลอก้าวลงมา คงจะล้มแน่นอน
ซิงหยวนฟังไม่ออกว่าสตรีน้อยต้องการท่อนไม้นี้ไปทำอะไร แต่ฟังจากที่บรรยาย ก็ไม่เห็นว่าจะอันตรายตรงไหน
วันนี้เขาเป็นคนดูแลสตรีน้อย งานหาท่อนไม้จึงเป็นหน้าที่ของเขาอยู่ดี
“ได้”
ซิงหยวนรับคำ
แต่ฝีเท้าไม่ได้ก้าวออกไปนอกถ้ำ กลับยิ่งเดินใกล้เข้ามา
เขาอุ้มเหยียนเยว่ขึ้น ส่งกลับไปไว้ที่มุมปลอดภัยที่สุดของแท่นหิน
“ก่อนที่ฉันจะกลับมา เธอต้องนั่งอยู่ที่นี่ให้เรียบร้อย ห้ามขยับไปไหน”
“อื้มๆ”
เหยียนเยว่รีบพยักหน้ารับ
ข้อเรียกร้องแรกก็ตกลงได้ง่ายๆ แบบนี้
เจ้าสัตว์ป่าจรจัดก็ไม่ได้คุยยากอะไรนี่นา!
พลิกตัวปุ๊บ แมวใหญ่สีขาวราวหิมะตัวหนึ่งก็กระโดดออกจากถ้ำไป
เหยียนเยว่รู้สึกได้ว่าแก้มของตัวเองเหมือนถูกหางแมวปัดผ่านเบาๆ เมื่อครู่