ไม่มีอสูรตนใดตอบ
วินาทีถัดมา มือของนางก็ถูกมือใหญ่ที่อุ่นจัดกุมไว้ แล้วค่อย ๆ วางลงบนแขนของมั่วเจ๋อ
ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงสะเก็ดเลือดบาง ๆ ไม่ใช่ผิวเนื้อขรุขระจากบาดแผลที่ปริแยกอย่างเมื่อวาน
ผิวหนังบริเวณขอบแผลดูเหมือนจะสมานเข้าหากันแล้ว ทั้งยังเรียบเนียน ไม่มีความเหนียวเหนอะจากหนองแม้แต่น้อย
เหยียนเยว่เองก็ตะลึงไปเช่นกัน
ก่อนทายาเมื่อวาน นางเคยคลำดูแล้ว แผลนี้ลึกมาก
ต่อให้ไม่อักเสบจนมีหนอง หากเป็นอัตราการฟื้นตัวตามปกติของอสูร ก็คงต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะตกสะเก็ด
อีกทั้งนางยังเคยได้ยินซิงหยวนพูดถึงเรื่องนี้
การล่าสัตว์ร้ายไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับอสูรทั่วไป ประกอบกับผลึกสัตว์รักษาบาดแผลภายนอกได้ไม่ดีเท่าบาดแผลภายใน ในเผ่า บาดแผลภายนอกส่วนใหญ่จึงต้องพึ่งหมอผีรักษา
หมอผีที่รู้จักสมุนไพรเป็นบุคคลล้ำค่าอย่างยิ่งในแต่ละเผ่า
ถึงอสูรจะฟื้นตัวได้ดีเพียงใด แต่หากเจอบาดแผลภายนอกที่ร้ายแรงถึงชีวิต โอกาสตายก็มีสูงมาก
แต่แขนของมั่วเจ๋อเพิ่งพอกสมุนไพรไว้เพียงคืนเดียว กลับสมานไปแล้วกว่าครึ่ง ทั้งรอยบวมแดงก็หายไปด้วยหรือ?
หมอผีไม่มีทางทำได้แน่ นี่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์!
“สมุนไพรพวกนี้...ได้ผลขนาดนี้เลยหรือ?” นางพึมพำ