"ไม่ได้"
เสี่ยวเหิงหรี่ตาคมกริบมองมาอย่างเย็นชา "เมื่อครู่มันยังคิดจะหาทางตายอยู่เลย"
"ลืมแล้วหรือว่าพวกสัตว์ป่าจรจัดที่ขโมยสตรีน้อยมาผูกพันธะเป็นคู่มันจบยังไง?"
สตรีน้อยเป็นสิ่งมีค่าหายาก แทบไม่มีใครยินดีจะผูกพันธะกับสัตว์ป่าจรจัด
ถึงแม้จะถูกข่มขู่ให้ผูกพันธะ ก็ยังจะอาละวาดเรียกร้องให้ถอนพันธะ
อีกทั้งสัตว์ป่าจรจัดส่วนใหญ่ใช้ชีวิตเร่ร่อนอนาถา พอนานเข้าสตรีน้อยก็จะปรับตัวไม่ไหว
บางคนที่ร่างกายอ่อนแอก็เลือกที่จะจบชีวิตตัวเองลง
สำหรับสัตว์เพศผู้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นการถอนพันธะหรือคู่ชีวิตตายจาก ล้วนเป็นการโจมตีที่ทำลายล้างจิตใจ
เสี่ยวเหิงไม่สนับสนุนให้พาสตรีน้อยที่สร้างปัญหาแบบนี้กลับไปด้วย
ฉือจิ้นเม้มปากเล็กน้อย แล้วกอดสตรีน้อยในอ้อมแขนแน่นขึ้น
"ข้าจะเอานาง"
ชั่วขณะนั้นบรรยากาศตึงเครียดจนไม่มีใครยอมใคร
"แค่อก...แค่อกๆ..."
เหยียนเยว่ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง
บทสนทนาเมื่อครู่ที่นางได้ยินทั้งหมด
นางทะลุมิติมาได้ยังไงกัน
ทั้งที่ตายังบอดอยู่ กลับมาอยู่ในโลกสัตว์ป่ายุคดึกดำบรรพ์ที่ไหนสักแห่ง
ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อครู่จะเจอสัตว์เลื้อยคลานยักษ์ที่ตัวใหญ่กว่าต้นขาเสียอีก
ความหวาดกลัวที่ทั้งเหนียวหนืด เย็นเฉียบ และหายใจไม่ออกแบบนั้น ใครก็ไม่อยากเจอเป็นครั้งที่สองทั้งนั้น
แต่นี่คือโลกสัตว์ป่า ฟังจากน้ำเสียงที่ไม่ได้แปลกใจเลยของพวกเขา ที่นี่คงมีสัตว์ร้ายที่ตัวใหญ่กว่าสัตว์เลื้อยคลานยักษ์เมื่อครู่ล้นหลาม
เหยียนเยว่กัดริมฝีปากล่าง ดวงตากลมโตที่ว่างเปล่าและหวาดกลัวค่อยๆ คลุมไปด้วยไอน้ำ
การตายต้องใช้ความกล้า
การมีชีวิตอยู่ก็เช่นกัน
นางเงยหน้าขึ้น สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำให้นางเอ่ยเสียงสั่น "ช่วย...ช่วยข้าด้วย..."
ริมฝีปากเล็กๆ ส่งเสียงอ่อนแรงราวกับลูกสัตว์แรกเกิด
ซิงหยวนเดินเข้ามา ค่อยๆ เอาหน้าผากแตะกับหน้าผากของสตรีน้อย
แสงสีฟ้าอ่อนวาบผ่านไปหนึ่งครั้ง
"ตาบอด กระดูกหักหลายที่ แผลถลอก สภาพค่อนข้างแย่"
เหยียนเยว่ตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว
เหมือนมีอะไรขนฟูๆ มาประกบแก้มกับนาง
"เจ้าเป็นสตรีน้อยของเผ่าไหน มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
น้ำเสียงอ่อนโยน ประกอบกับสัมผัสขนฟูที่คุ้นเคย ทำเอาความระแวงของเหยียนเยว่ลดลงทันที
นางชอบให้อาหารแมวจรจัดแถวบ้านเป็นประจำ รู้สึกคุ้นเคยกับสัมผัสแบบนี้เป็นอย่างดี
"ข้า...ข้าไม่รู้ ข้าหนีออกจากบ้านมา..."
เหยียนเยว่อยากจะพูดความจริง แต่ก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง
สุดท้ายก็ได้แต่ตอบเลือนราง "ข้า...จำไม่ได้แล้ว ข้าเป็นคนตาบอด ถูกเผ่าทอดทิ้ง..."
ฉือจิ้นกอดนางไว้ ดวงตาประกายดาว "เจ้าเป็นสตรีน้อยที่โตเต็มวัยแล้ว ยังไม่เคยผูกพันธะสินะ?"
กลิ่นบนตัวนางสะอาดบริสุทธิ์ ไม่มีกลิ่นของสัตว์เพศผู้ใดปะปน
เหยียนเยว่พยักหน้า พร้อมกับรู้สึกได้ถึงสายตาคมกริบที่มองมาอย่างพิจารณา
สายตาของเสี่ยวเหิงเต็มไปด้วยการสำรวจและใคร่ครวญ ราวกับกำลังประเมินว่าสตรีน้อยที่โผล่มาอย่างกะทันหันคนนี้ คุ้มค่าที่พวกเขาจะเสี่ยงพากลับไปหรือไม่
เหยียนเยว่หดตัวลง ในช่วงเวลารอคอยอันยาวนาน น้ำตาของนางไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
ทีละหยดๆ
ฉือจิ้นเห็นนางร้องไห้ ทั้งหงุดหงิดทั้งเจ็บปวดใจ "ร้องไห้ทำไมกัน ใครบอกว่าไม่พาเจ้าไป"
"เจ้ายินดีเป็นคู่ชีวิตของพวกเราไหม? แค่เจ้ายินดี เราจะพาเจ้าไปด้วย"
พูดจบ เขากลับรู้สึกอยากจะจูบนางขึ้นมา
สัญชาตญาณเร็วกว่าความคิด
ฉือจิ้นจูบลงบนน้ำตาของนาง
น้ำตาไหลลงมาหยดไหน เขาก็จูบที่หยดนั้น
เหยียนเยว่ตกใจกับความคลั่งไคล้กะทันหันของอีกฝ่าย จึงดิ้นรนอย่างรุนแรง
นางเคยอ่านนิยายโลกสัตว์ป่ามาสองสามเรื่อง ในหนังสือพวกสัตว์ป่าจรจัดชื่อเสียงไม่ค่อยดี
พวกมันดุร้าย โหดร้าย แล้วยังชอบทารุณสตรีน้อยอีก...
ซิงหยวนตบหัวฉือจิ้นทันที
"เจ้าทำให้นางตกใจ"
"จะทำรุนแรงกับสตรีน้อยแบบนี้ได้ยังไงกัน!"
พอแปลงร่างเป็นมนุษย์ ซิงหยวนก็อุ้มสตรีน้อยมาไว้ในอ้อมแขนของตัวเองทันที
ทั้งตัวเล็กทั้งเบา ดูท่าทางจะเลี้ยงให้รอดได้ยาก
แต่
ซิงหยวนหรี่ตามอง ฝ่ามือลูบผ้าบนตัวนางไปมา
สัมผัสแบบนี้ ไม่ผิดแน่!
นางเป็นสตรีน้อยที่มีสายเลือดโบราณ
ถึงจะไม่มีร่างสัตว์ แต่ความสามารถในการให้กำเนิดสูงมาก และมีโอกาสสูงที่จะให้ความประหลาดใจที่ไม่คาดคิด
ความสนใจในตัวซิงหยวนพุ่งสูงขึ้นทันที
ฉือจิ้นโกรธเล็กน้อย รีบแย่งสตรีน้อยกลับมา "แค่จูบหน่อยเป็นไรไป ต่อไปนางก็เป็นสตรีน้อยของพวกเราแล้ว จะจูบยังไงก็ได้"
เหยียนเยว่ตกใจกับคำว่า "พวกเรา" ในปากของเขา ตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว
ความสามารถในการรับมือของนางยังไม่แข็งแกร่งถึงขนาดนั้น
"พี่ใหญ่ พานางไปด้วยเถอะนะ ดีไหม?"
ฉือจิ้นชอบสตรีน้อยคนนี้มาก
ซิงหยวนก็เงยหน้าขึ้นตาม เห็นได้ชัดว่าเห็นด้วยกับความคิดของฉือจิ้น
เสี่ยวเหิงชะงักไป พวกเขาทั้งคู่ต่างอยากหาสตรีน้อยเป็นของตัวเองงั้นหรือ?
แต่สตรีน้อยตรงหน้าดูเหมือนจะไม่เต็มใจเลย เมื่อครู่ยังคิดจะหาทางตายอยู่เลย!
การขอความช่วยเหลือเป็นเพียงสัญชาตญาณ พอได้สติแล้วรู้สึกเสียใจ ก็จะยิ่งอยากตายมากขึ้น
เหยียนเยว่ไม่เคยคิดจะหาทางตายเลย
ตอนที่นางฟื้นขึ้นมา ก็ถูกสัตว์เลื้อยคลานยักษ์ที่ตัวใหญ่กว่าต้นขารัดไว้แล้ว
ที่ไม่ดิ้นรน เพราะขาดอากาศหายใจจนสลบไป
ไม่มีใครอยากมีชีวิตอยู่มากไปกว่านางอีกแล้ว
ถึงแม้จะเริ่มต้นด้วยความหายนะขนาดนี้ก็ตาม
อะไรจะโลกสัตว์ป่าหวานๆ มีชายงามรายล้อม เหยียนเยว่ไม่กล้าคาดหวังทั้งนั้น
เพราะโลกของนาง ไม่เคยมีอะไรนอกจากความมืดมิด
จริงอย่างที่คิด วินาทีถัดมา สัตว์ป่าจรจัดตัวนั้นก็เอ่ยปากตรงๆ "สัตว์ป่าจรจัดไม่ดูแลสตรีน้อยนอกเหนือจากคู่ชีวิตของตัวเอง เจ้ายินดีจะไปกับพวกเราไหม?"
น้ำเสียงของเสี่ยวเหิงเรียบเฉยไร้อารมณ์ใดๆ
สายตาสามคู่ จับจ้องมาที่เหยียนเยว่พร้อมกัน
ไม่ไปกับพวกเขา?
งั้นนางต้องตายแน่นอน ส่วนจะกลับไปโลกเดิมได้หรือไม่หลังความตาย เหยียนเยว่ไม่ได้คาดหวัง
นางไม่ได้มีความอาลัยอาวรณ์กับที่นั่น มีเพียงความไม่ยอมจำนน
นาง...อยากมีชีวิตอยู่ ถึงแม้จะต้องอยู่กับสัตว์ป่าจรจัดก็ตาม
"ข้า...ข้ายินดี..."
ซากสัตว์เลื้อยคลานยักษ์ตัวเมื่อครู่ยังอยู่ใต้เท้าของเหยียนเยว่ ตอนนี้ไปที่ไหนก็ดีกว่าอยู่ที่นี่
เหยียนเยว่ตัดสินใจอย่างมีสติและรวดเร็ว
"เจ้าแน่ใจหรือ?" เสี่ยวเหิงขัดขึ้นเสียงเย็น "หากผูกพันธะกับสัตว์ป่าจรจัดแล้ว เจ้าจะไม่ได้ใช้ชีวิตสงบสุขเหมือนในเผ่าอีกต่อไป"
เมื่อเทียบกับความยินยอมของนางแล้ว ในสายตาพวกเขากลับมีความไม่เชื่อถือปนอยู่เล็กน้อย
แต่ตราบใดที่นางยินดีเลือกพวกเขา พวกเขาจะดูแลนางเป็นอย่างดี
เหยียนเยว่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงเย็นชาของเสี่ยวเหิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง "จำที่เลือกไว้ให้ดี สัตว์ป่าจรจัดไม่ยอมรับการทรยศ"
เหยียนเยว่พยักหน้า
นางต้องมีชีวิตอยู่
ต้องรอดก่อน ถึงจะมีโอกาสอื่นๆ ตามมา
เสี่ยวเหิงเห็นความเข้มแข็งที่เอ่อล้นออกมาจากดวงตาที่ว่างเปล่าคู่นั้น
ทำไมล่ะ?
เขาเคยเห็นสตรีน้อยที่ถูกสัตว์ป่าจรจัดเลี้ยงดู พวกนางขี้ขลาด อ่อนแอ ทรมาน หดหู่ หมดหวังอยากตาย
นางดูแตกต่างจากสตรีน้อยพวกนั้นโดยสิ้นเชิง
ซิงหยวนยกมุมปาก "พอดีเลย พวกเรายังขาดเจ้าแม่ประจำกลุ่มอยู่พอดี"
แทบรอไม่ไหวที่จะเห็นว่าสตรีน้อยคนนี้จะสร้างความประหลาดใจอะไรให้พวกเขาบ้างในอนาคต
เสี่ยวเหิงไม่พูดอะไรอีก เขาบินไปอย่างรวดเร็ว
ฉือจิ้นยิ้มแย้มวางสตรีน้อยลงบนหลังของพี่ใหญ่
บินบนที่สูง
ในวันเดียว เหยียนเยว่ได้สัมผัสประสบการณ์สุดเร้าใจที่ยี่สิบปีที่ผ่านมาไม่เคยได้สัมผัสครบทั้งหมด
นางสลบไปอีกครั้ง
พอตื่นขึ้นมาก็เห็นฉือจิ้นกำลังจูบนางอยู่
"เจ็บ!"
เหยียนเยว่แยกไม่ออกว่าระหว่างความเจ็บจากกระดูกหักกับความเจ็บจากการถูกทับ อันไหนปวดกันแน่