[มาแล้วๆ สมองและศีลธรรมวางไว้ตรงนี้ก่อน!]
[ไม่ใช่แนวนางเอกเก่ง ไม่มีระบบ เน้นชีวิตประจำวัน นางเอกหอมนุ่มนิ่ม กินดี มีผู้ชายหลายคน แต่ละคนมีเอกลักษณ์...]
เหยียนเยว่ถูกจูบจนตื่น
แขนแข็งแรงคู่หนึ่งรัดเอวเธอไว้แน่น แรงมากก้าวร้าว
ในความมืด ประสาทสัมผัสทั้งหมดถูกขยายออกไปอย่างไร้ขีดจำกัด
กลิ่นอายสัตว์ป่าที่ร้อนชื้นและเข้มข้น พร้อมกับความร้อนราวกับถูกแสงอาทิตย์บนภูเขาแผดเผา กดทับเธออยู่ด้านล่าง
ไล่ล่า
กลืนกิน
หนีไปไหนไม่พ้น
จูบของฉือจิ้นทั้งร้อนแรงและไร้ระเบียบ
วนเวียนไปมา ลากเส้นริมฝีปากและดวงตาของเธอ ด้วยความชอบใจยิ่งนัก
เหยียนเยว่ยื่นมือออกไป ปลายนิ้วแตะที่แผ่นอกแข็งแกร่งแน่นหนาของอีกฝ่าย แล้วออกแรงผลักออก
"อือ~ ปล่อยฉัน..."
เสียงของเธอเบาและนุ่มนวล เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสั่นสะท้าน อ่อนแรงราวกับปุยฝ้ายที่ปลิวไสวตามลม
"ไม่ปล่อย"
ฉือจิ้นไม่ขยับแม้แต่น้อย
การขัดขืนเล็กน้อยของสตรีในอ้อมกอดกลับทำให้เขาออกแรงกอดแน่นขึ้นอีก
เขาโน้มตัวลงข้างหูเธอ ปลายจมูกเผลอสูดดม "สตรีน้อย เจ้าตัวหอมจริงๆ!"
อดใจไม่ไหว หูสัตว์สีทองก็โผล่ออกมาจากเส้นผมเงียบๆ
ตอนนี้อารมณ์เขาดีมาก
"ฮี่ฮี่ ต่อไปนี้เจ้าเป็นสตรีของพวกเราแล้ว"
ฉือจิ้นเอาหน้าซอกแซกแก้มเธออย่างติดใจ แล้วอดใจไม่ไหวที่จะจูบอีกครั้ง
แรงกดดันอันแข็งแกร่งแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เหยียนเยว่พยายามขัดขืนแต่ก็ไร้ผล
ความตึงเครียด ความวุ่นวาย ความอับอายปะปนกันไปหมด
สมองเธอตื้อไปหมด สติก็เผลอเลือนลางไปโดยไม่รู้ตัว
...
เมื่อวานนี้เอง เหยียนเยว่ยังคงใช้ชีวิตอยู่ในสังคมสมัยใหม่อันวุ่นวายและคึกคัก
เพราะอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง เธอสูญเสียการมองเห็นตั้งแต่อายุสิบขวบ กลายเป็นคนตาบอดที่ใครๆ ก็รังเกียจ
หลายปีที่ผ่านมา ความรังเกียจและความเบื่อหน่ายของคนรอบข้าง ความเย็นชาและความอดทนของพ่อแม่ ล้วนไม่สามารถทำให้เธอล้มลงได้
เหยียนเยว่ใช้การทำงานพิเศษระหว่างเรียน อดทนจนจบมหาวิทยาลัย
แต่พ่อแม่เพื่อจะซื้อบ้านและเตรียมสินสอดให้กับน้องชายที่ไม่ได้เรื่อง กลับให้เธอแต่งงานกับพ่อหม้ายนักเลงสุราวัยสี่สิบกว่าหัวโล้นที่ชอบใช้ความรุนแรงในครอบครัว
"แกก็แค่คนตาบอด เป็นขยะ มีคนยอมรับแกก็ควรถวายบังคมขอบคุณฟ้าแล้ว!"
"เราเลี้ยงแกมาใหญ่โต แกควรตอบแทนครอบครัวเราแล้ว น้องชายแกแต่งเมียไม่ได้ ครอบครัวเราจะจบสิ้น!"
"อย่าเห็นแก่ตัวนัก แต่งงานไปโดยดี จะได้เอาสินสอดมาเยอะๆ ซื้อบ้านให้น้องชายแก นี่คือหน้าที่เดียวของแก!"
ในสายตาพวกเขา เหยียนเยว่ที่ตาบอด ไม่คู่ควรกับชีวิตที่มั่นคงอีกต่อไป
คุณค่าเดียวของเธอคือการแลกเป็นสินสอดก้อนโต เพื่ออนาคตอันสดใสของลูกชายสุดที่รักของพวกเขา
เหยียนเยว่ไม่ยอม! ถึงจะตาบอด แต่เธอก็เป็นคน ไม่ใช่เครื่องสังเวยให้พวกเขาใช้แลกเงิน!
ในยามดึกที่ไร้ผู้คน เหยียนเยว่หนีออกจากบ้านที่เย็นชาไร้ความปรานีนั้นมาอย่างสุดชีวิต
ลมพายุโหมกระหน่ำ ฝนตกลงมาอย่างหนัก
ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย เธอถูกรถที่เสียการควบคุมพุ่งชนอย่างจัง
รสชาติของความตาย ไม่ค่อยดีนัก...
ในป่าลึกแห่งโลกสัตว์ป่า
เสือดาวสีทองอร่ามตัวหนึ่งและแมวตาเพชรสีขาวบริสุทธิ์กำลังไล่ล่าสัตว์ร้ายที่เหลืออยู่ไม่กี่ตัวเป็นครั้งสุดท้าย
เหนือพวกมันขึ้นไป มีนกอินทรีขนสีน้ำตาลแดงตัวใหญ่บินวนอยู่บนท้องฟ้า
"ฉือจิ้น ทางเหนือมีสองตัว"
"ซิงหยวน ทางตะวันตกมีหนึ่งตัว"
ออกคำสั่งอย่างแม่นยำ เสี่ยวเหิงก็บินไปเกาะที่ยอดไม้สูงที่สุด
ชั่วครู่ต่อมา
ซิงหยวนโยนซากสัตว์ร้ายตัวหนึ่งทิ้งไว้ที่ริมแม่น้ำ
เขาใช้ขาหน้าตักน้ำ ค่อยๆ ชำระล้างขนที่เปื้อนเลือด
ฉือจิ้นก็ลากสัตว์ร้ายสองตัววิ่งตามมา
เขาเงยหน้าอย่างตื่นเต้น ท่าทางอยากได้คำชม
"พี่ใหญ่ ข้านี่เก่งไหมล่ะ?"
เสี่ยวเหิงมองเขาแวบหนึ่ง ตอบกลับสั้นๆ ว่า "อือ"
จัดการสัตว์ร้ายเสร็จ กำลังจะจากไป จู่ๆ ก็มีเสียงร้องขอความช่วยเหลือแผ่วเบาดังมาจากในป่าละเมาะ
"ที่นี่มีสัตว์ป่าตัวอื่นด้วยหรือ?"
ฉือจิ้นรีบวิ่งเร็วกว่าปาก ตรงดิ่งเข้าไปในดงอ้อสูงครึ่งเมตรที่อยู่ข้างๆ เพื่อค้นหา
"ฉือจิ้น!"
คิ้วของเสี่ยวเหิงขมวดมุ่นทันที ในแววตาที่เย็นชาและสิ้นหวังมาตลอดเผยให้เห็นความตกใจที่ไม่ทันตั้งตัว
เสียงนั้น ชัดเจนว่าเป็นเสียงของผู้หญิง
แต่ตอนที่เขาบินมาสำรวจเมื่อกี้ ยังไม่มี
ซิงหยวนเงยหน้ามองสัตว์อีกตัวที่อยู่บนที่สูง ดวงตาสองสีแดงและฟ้าของเขาเผยความอยากรู้อยากเห็น
"ไม่ไปดูหน่อยหรือ?"
เมื่อทั้งสามมาถึง ก็เห็นงูเหลือมวัยรุ่นที่ยังไม่โตเต็มที่กำลังรัดตัวผู้หญิงคนหนึ่งอยู่
ลำตัวงูรัดซ้อนกันเป็นวงๆ แน่นขึ้นเรื่อยๆ นี่คือการรัดเหยื่อให้ตายเป็นครั้งสุดท้ายของงูเหลือม
ดวงตาเย็นชาของเสี่ยวเหิงสั่นไหวเล็กน้อย
แต่เมื่อเห็นผู้หญิงที่น่าสงสารคนนั้นยอมแพ้ต่อสู้ เขาก็หดปีกที่กางออกครึ่งหนึ่งกลับไปอย่างเงียบๆ
"เป็นผู้หญิงพิการที่อยากตาย ช่วยไปก็อยู่ไม่ได้หรอก"
ยังพูดไม่ทันจบ เสือดาวสีทองก็พุ่งออกไปแล้ว
ฉือจิ้นกัดคอพญางูขาด กลายร่างเป็นมนุษย์ในวินาทีนั้น ก็อุ้มผู้หญิงตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนทันที
เขาจิ้มแก้มของหญิงสาว
นุ่มนิ่ม ขาวจั๊วะ
คิ้วอ่อนโยน จมูกโด่ง ริมฝีปากสีชมพู ประกอบกันบนใบหน้าเล็กๆ เท่าฝ่ามือ ดูอ่อนแอและอ่อนโยนเป็นพิเศษ
สวยกว่าผู้หญิงที่เขาเคยเห็นในเผ่ามาก
ซิงหยวนเงยคางขึ้นเล็กน้อย "แปลกจริง ตรงนี้มีผู้หญิงได้ยังไงกัน?"
"ช่างมันเถอะ!"
ฉือจิ้นตรวจดูหญิงสาวคนนั้น มีบาดแผลตามตัว แต่ยังมีชีวิตอยู่
"ใครช่วยไว้ ก็เป็นของคนนั้น"
พูดจบ เขาก็เงยหน้ามองเสี่ยวเหิงเพื่อขอความเห็น "พี่ใหญ่ ให้นางเป็นผู้หญิงของพวกเราไหม?"
เป็นสัตว์ป่าจรจัดมานาน พวกเขาไม่เคยไปชิงผู้หญิงจากเผ่า
แต่สัตว์ป่าจรจัดก็มีฤดูผสมพันธุ์เหมือนกัน และเขาก็อยากมีลูกด้วย
ผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ ลูกที่เกิดมาคงจะหน้าตาดีไม่น้อย
"รอบๆ ไม่มีสัตว์อื่น เธอน่าจะถูกเผ่าทอดทิ้ง"
ซิงหยวนเสริมอีกหนึ่งประโยค สายตามองไปที่เสื้อผ้าหนังสัตว์ที่แปลกตาของหญิงสาว
ฉือจิ้นฟังแล้ว ยิ่งมั่นใจว่านี่คือเทพเจ้าแห่งสัตว์ที่ได้ยินคำอธิษฐานของเขา แล้วจึงประทานผู้หญิงคนนี้ให้
ไม่อย่างนั้นจะบังเอิญขนาดนี้ ให้เขาเจอได้ยังไง!
"ดีเลย งั้นเราก็เก็บกลับไปเลี้ยงไว้"
ฉือจิ้นดีใจจนหางแกว่งไปมา