เหยียนเยว่เอื้อมมือไปโดยไม่รู้ตัว สมองยังงัวเงีย มือไปโดนหัวของแมวน้อยตัวใหญ่เข้า ก็ลูบไปสองสามที
"เหมียว~~"
เสียงครางอย่างสุขใจ ซิงหยวนส่งเสียงแหบไม่เป็นภาษา
"ลูบแบบนี้ไม่ได้นะ บางทีมันอันตรายมาก"
เหยียนเยว่โดนงับที่ใบหูเบาๆ ถึงกับตื่นเต็มตา
นางผลักเจ้าแมวน้อยตัวใหญ่ออกไป แล้วถาม "มั่วเจ๋อล่ะ?"
"คิดถึงเขาหรือ?"
เหยียนเยว่: "......"
ซิงหยวนยืดเส้นยืดสาย แล้วอุ้มสตรีน้อยขึ้นมาทันที เดินไปพลางอธิบายไปพลาง
"เสี่ยวเหิงกับพวกเขายังไม่กลับมา มั่วเจ๋อไปล่าสัตว์แถวนี้ วันนี้ฉันดูแลเธอเอง"
นี่เป็นครั้งแรกที่เหยียนเยว่ออกจากถ้ำ แต่ก็ไม่ได้เดินไปไกลมาก
ซิงหยวนวางนางลงบนก้อนหินริมน้ำ แล้วเอาหนังสัตว์ผืนหนึ่งไปชุบน้ำ ให้เตรียมเช็ดตัวให้นาง
เหยียนเยว่รับหนังสัตว์มา "ฉันล้างเองได้"
นางวางหนังสัตว์ไว้ข้างๆ แล้วฟังเสียงน้ำไหล กล้าตักน้ำขึ้นมาล้างหน้าและบ้วนปาก
ถ้ามีโอกาส เหยียนเยว่อยากจะอาบน้ำมากกว่า แต่ในป่าดึกดำบรรพ์แบบนี้ ในน้ำใดๆ ก็อาจซ่อนอันตรายถึงตายได้
เว้นแต่จะให้พวกเขาทำอ่างอาบน้ำให้ แล้วตักน้ำอาบให้เต็ม
แต่มีความต้องการมากมายขนาดนี้ นางไม่กล้าพูดออกมาทีเดียว
ถ้าพวกเขาคิดว่านางเป็นคนเรื่องมาก แล้วทิ้งนางไว้ที่นี่จะทำยังไง
เหยียนเยว่ทำได้แค่เชื่อฟังไปก่อน พร้อมๆ กับยอมรับการดูแลของพวกเขาไปด้วย
เช่นตอนนี้ พอนางเช็ดหน้าเสร็จ ก็ส่งหนังสัตว์เปียกๆ ให้ซิงหยวน
ซิงหยวนเอาไปซักในน้ำให้สะอาด บิดให้แห้ง แล้วส่งกลับมาให้นาง
เป็นแบบนี้อยู่อย่างนั้น วนไปวนมา จนกระทั่งนางเช็ดตัวจนสะอาดเอี่ยม
"ฉัน... ฉันเช็ดเสร็จแล้ว"
ซิงหยวนบิดหนังสัตว์ตามปกติ ตอนเก็บก็อดแซวไม่ได้ "ฉันยังคิดว่าเธอจะล้างไปอีกครึ่งวันซะอีก นอกจากเสวี่ยกับหลี่แล้ว ยังไม่เคยเห็นสัตว์ร้ายตัวไหนรักความสะอาดขนาดนี้มาก่อน"
ตอนที่เก็บนางมาได้ ก็เป็นแมวน้อยตัวสกปรกน่าสงสาร
สองวันมานี้ นางไม่เคยขออาบน้ำเองสักครั้ง ซิงหยวนเกือบจะคิดว่านางไม่สนใจเรื่องพวกนี้แล้ว
ไม่คาดคิดว่านางจะอดทนมาถึงตอนนี้ได้
เหยียนเยว่ก้มหน้า แก้มแดงๆ "เมื่อก่อนฉันไม่รู้ว่าแถวๆ ถ้ำมีแม่น้ำอยู่ด้วย"
ถ้ารู้ว่าสะดวกขนาดนี้ นางคงไม่อดทนมานานขนาดนี้แน่
ระหว่างที่คุยกัน เหยียนเยว่ลองเปลี่ยนหัวข้อพูด "เสียงน้ำไหลมาจากข้างบน ต้นน้ำของแม่น้ำสายนี้มีเผ่าอื่นอยู่ด้วยหรือเปล่า?"
รอยยิ้มที่มุมปากซิงหยวนยังไม่ทันหาย สายตากลับลึกลงไปทันที
สตรีน้อยเช็ดตัวสะอาดแล้ว ผิวขาวๆ ชมพูๆ ยิ่งดูดีเข้าไปอีก
สายตาของฉือจิ้นไม่เลวจริงๆ นางเป็นสตรีน้อยที่สวยงามสุดยอดจริงๆ
เสียดายที่ค่อนข้างไม่สงบ
"ที่นี่คือป่าอสูร ปีศาจจะระเบิดขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่มีเผ่าไหนอยู่รอดได้ที่นี่"
ซิงหยวนอุ้มสตรีน้อย เดินกลับ
ร่างกายเสียการทรงตัวกะทันหัน สมองเหยียนเยว่พลอยว่างไปด้วย
นางไม่เข้าใจโลกนี้เลย แต่พอฟังออกว่าซิงหยวนหมายความว่าอะไร
ที่นี่ ป่าอสูร เป็นอาณาเขตของสัตว์ป่าจรจัด ไม่มีสัตว์ร้ายเผ่าไหน
กลับมาถึงถ้ำ มั่วเจ๋อล่าสัตว์กลับมาแล้ว
เพราะเมื่อวานเหยียนเยว่กินน้อย วันนี้เลยเปลี่ยนเนื้อสัตว์ร้ายอีกชนิดหนึ่ง
ซิงหยวนหั่นเนื้อเป็นชิ้นเล็กๆ เสียบไม้ ย่างจนสุกเร็ว
สุดท้ายโรยเกลือ วิธีทำแทบจะเหมือนเดิมทุกอย่าง
เหยียนเยว่กินเพิ่มจากเมื่อวานหนึ่งไม้ แต่กินเนื้อติดกันสองมื้อ ตอนนี้นางอยากกินผักมากกว่า
ผักป่า ผลไม้ป่าอะไรพวกนั้นก็ได้
มนุษย์เป็นสัตว์กินทั้งพืชและสัตว์
ตอนนี้ไม่มีใครเข้าใจประโยคนี้ได้ดีไปกว่าเหยียนเยว่อีกแล้ว
เหยียนเยว่คิดแบบนั้น จมูกนางก็ได้กลิ่นหอมหวานของผลไม้อย่างหนึ่ง
นางสูดดมให้ละเอียดขึ้น ผลไม้กลมๆ ลูกหนึ่งก็ตกลงมาอยู่กลางฝ่ามือนางโดยตรง
มั่วเจ๋อพูดเสียงเบา "ตอนล่าสัตว์เห็นผลไม้แบบนี้ ไม่รู้ว่าเธอชอบกินไหม?"
สัตว์ร้ายส่วนใหญ่ชอบกินเนื้อมากกว่า แต่มั่วเจ๋อชอบกินทั้งพืชและสัตว์
เขาจะวิ่งคนเดียวไปหาผลไม้หวานๆ หลังล่าสัตว์เสร็จ บางทีก็กินพืชประหลาดๆ บางอย่าง
ตั้งแต่เด็กจนโต ดูเหมือนจะมีแค่เขาคนเดียวที่ชอบของแปลกๆ แบบนี้
แต่ตอนนี้ เขาได้เจอกับสตรีที่แปลกประหลาดพอๆ กับเขา
สัมผัสและขนาดของผลไม้ลูกนี้คล้ายๆ แอปเปิล
แต่ทั้งลูกกลมๆ กลิ่นหอมคล้ายๆ ผลไม้ตระกูลแคนตาลูป
เหยียนเยว่ทั้งดมทั้งลูบ สีหน้าตื่นเต้นดีใจมาก
มั่วเจ๋อมีรอยยิ้มมากขึ้นอีกนิด "ล้างสะอาดแล้ว ลองชิมดูสิ"
เหยียนเยว่กัดเข้าไปคำหนึ่ง "อื้ม หวานมาก"
เนื้อกรุบกรอบ ไม่มีเมล็ดด้วย
กินผลไม้ที่มีเนื้อสัมผัสแบบนี้เป็นครั้งแรก เหยียนเยว่อดทนกินจนหมดลูกทั้งลูก
มั่วเจ๋อหยิบออกมาอีกหลายลูก ล้างสะอาดแล้ววางไว้ข้างมือนาง
เหยียนเยว่ "ฉันกินไม่ไหวแล้ว พวกเธอกินอันนี้เถอะ"
มั่วเจ๋อไม่ขยับ
ซิงหยวนมองแวบหนึ่ง จดจำหน้าตาของผลไม้ไว้ แล้วก็เก็บเข้าอย่างเกียจคร้าน "อันนี้เก็บไว้ให้เธอ"
"ในป่ามีผลไม้เยอะแยะ ต่อไปเก็บมาทุกอย่างให้เธอลองชิมไหม?"
นางชอบกินพวกนี้ด้วยเหรอ?
เป็นครั้งแรกที่ซิงหยวนรู้สึกว่า การดูแลสตรีคนหนึ่ง ทั้งง่ายและยุ่งยาก
นางว่านอนสอนง่าย ไม่เหมือนสตรีเผ่าที่ถูกสัตว์ป่าจรจัดแย่งชิงมาพวกนั้น ที่ชอบส่งเสียงเอะอะโวยวาย
นางก็อ่อนไหวมาก ถึงแม้จะมองไม่เห็น แต่ก็รับรู้ทุกอย่างรอบตัวได้อย่างชัดเจน จะเสียใจ จะเกรงใจ จะอดทน...
นางดูเหมือนจะไม่เคยเอ่ยปากขออะไร แต่ทุกครั้งที่ทายใจนางได้ถูก บนหน้านางก็จะเห็นความดีใจชัดเจนขึ้นมา...
ความรู้สึกแบบนี้มันแปลกประหลาดมาก!
"ขอบคุณนะ"
เหยียนเยว่นั่งกลับลงบนเตียงหินอย่างว่านอนสอนง่าย มือทั้งสองข้างยันตัวไว้ข้างหลังอย่างมั่นคง
เงียบไปครู่หนึ่ง นางถึงพูดออกมาอย่างลองเชิง "คือว่า... พวกเธอช่วยฉันอะไรหน่อยได้ไหม?"
มั่วเจ๋อหยุดจัดการกับสัตว์ร้าย เงยหน้ามองนาง
หางตาของซิงหยวนชี้ขึ้นเล็กน้อย
เขาทายผิดอีกแล้ว สตรีน้อยเริ่มเอ่ยปากขออะไรสักอย่างแล้ว