โจวอวี่เชินแขวนเสื้อยืดสีดำไว้ในตู้เสื้อผ้า
เขามองเสื้อตัวนั้นที่มีกลิ่นอายของเธอติดอยู่ แล้ววางมันไว้กับเสื้อผ้าของตัวเอง
แนบชิดกันเสียจนแทบไม่มีช่องว่าง
เมื่อเขาปิดประตูตู้ลง
พวกมันก็จะอยู่ในความมืดมิด กลิ่นอายคลอเคลียกันไปเรื่อย ๆ……
ภาพเสิ่นจืออี้ที่มองเขาด้วยแววตางุนงงพลันผุดขึ้นมาในหัวของโจวอวี่เชินอย่างควบคุมไม่ได้
ริมฝีปากนุ่มนวลสีแดงระเรื่อเผยอออกเล็กน้อย
ฟันขาวสะอาดเป็นประกาย
ภายในนั้นซ่อนปลายลิ้นสีชมพูอ่อนที่แลบออกมาเพียงชั่ววูบ
และข้างริมฝีปากคู่นั้นก็มีเม็ดข้าวสีขาวติดอยู่หนึ่งเม็ด……
แววตาของเขามืดลงทันที
ปัง!
เขาปิดประตูตู้เสื้อผ้าอย่างแรง
โจวอวี่เชินพิงแผ่นหลังกับบานตู้ หลับตาและหายใจหอบลึก
เขาคิดในใจ
โจวอวี่เชิน อย่าทำตัวเลวทรามแบบนี้
……
เขาใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะสงบลง
จู่ ๆ ก็นึกถึงโพสต์ตามหาคนที่ปรากฏบนเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยวันนี้
คิ้วและแววตาของโจวอวี่เชินพลันขรึมลง
คนที่หมายปองเธอมีมากเกินไป
วันนี้เธอแค่ไปปรากฏตัวที่อาคารทดลองครู่เดียว ก็มีคนถ่ายรูปด้านข้างของเธอไว้หนึ่งรูป และรูปหน้าตรงอีกหนึ่งรูป
จนกลายเป็นกระแสไปทั่วเว็บบอร์ด
แม้เขาจะรีบหาคนลบโพสต์ทันที
แต่ก็มีคนเห็นเธอไปแล้วตั้งมากมาย
เขานึกถึงความคิดเห็นเหล่านั้นใต้โพสต์
นึกถึงว่าคนพวกนั้นจะเฝ้าคิดถึงเธอ หรือถึงขั้นจินตนาการถึงเธออย่างต่ำช้าเหมือนเขา……
พอคิดถึงความเป็นไปได้นี้
แววตาเย็นชาเรียบเฉยของโจวอวี่เชินก็ถูกความดุดันเข้าครอบงำในพริบตา
ไม่ได้
ไม่ได้
ใครก็ไม่ได้
ในเมื่อเธอมองเขาเป็นพี่ชาย
เขาก็ควรปกป้องเธอ และมีหน้าที่ต้องปกป้องเธอ
สายตาไม่หวังดีเหล่านั้น
เขาจะช่วยกั้นมันออกไปจากเธอให้หมด
โจวอวี่เชินเดินไปข้างเตียง แล้วส่งข้อความหาเสิ่นจืออี้