“น้องจืออี้”
สวยเยี่ยนเรียกเสิ่นจืออี้ไว้
เสิ่นจืออี้เงยหน้าขึ้น เห็นว่าเป็นรุ่นพี่ที่เคยเจอกันคราวก่อนที่คณะฟิสิกส์ จึงยิ้มทักทาย “รุ่นพี่มีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ”
สวยเยี่ยนเห็นเธอยิ้ม หัวใจก็แทบละลาย
น่าเสียดายก็แต่
รอยยิ้มนั้นเป็นของโจวอวี่เชินเจ้าคนน่าตายนั่น
เขาแบมือออก แล้วยื่นพวงกุญแจแมวสีส้มไปข้างหน้าเล็กน้อย “นี่น่าจะเป็นของที่เธอทำตกไว้ใช่ไหม”
เสิ่นจืออี้รับมา “ฉันยังสงสัยอยู่เลยว่าทำไมหาไม่เจอ”
“ที่แท้รุ่นพี่เก็บได้เองนี่คะ”
“ขอบคุณนะคะ รุ่นพี่”
สวยเยี่ยนเกาหัวอย่างเขิน ๆ “ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก คราวก่อนฉันก็อยากคืนให้เธอแล้ว แต่ดันเจอเธอกับโจวอวี่เชินพอดี...”
เขาชะงักคำพูดไว้
“แต่ไหน ๆ เธอก็เป็นน้องสาวของเขา งั้นก็เป็นน้องสาวของฉัน สวยเยี่ยน ด้วยเหมือนกัน”
“ต่อไปมีเรื่องอะไรให้ช่วย ก็มาหาฉันได้ทุกเมื่อ”
เสิ่นจืออี้รู้ว่าโจวอวี่เชินไม่มีเพื่อนมากนัก
สวยเยี่ยนตรงหน้า น่าจะเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ปฏิบัติต่อเขาเหมือนพี่น้องแท้ ๆ
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เสิ่นจืออี้ก็มีท่าทีอ่อนโยนต่อเขาขึ้นมาก
“ได้ค่ะ งั้นฉันไม่เกรงใจรุ่นพี่แล้วนะคะ”
โจวอวี่เชินนั่งอยู่ในรถ
เขาเห็นทั้งสองพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนิทสนม ดูเหมือนสวยเยี่ยนจะมอบอะไรบางอย่างให้เสิ่นจืออี้ด้วย
เธอรับไว้
แล้วยังยิ้มหวานกว่าเดิม
เขากำพวงมาลัยแน่น ไออำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
มือใหญ่ที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนค่อย ๆ กำแน่นทีละนิ้ว เส้นเลือดบนหลังมือปูดนูนขึ้นอย่างน่ากลัว คดเคี้ยวราวกับหุบเขาลึกทอดยาวไปจนถึงแขน