อี้เฉิงเดินออกจากห้องทำงานของเพ่ยจี้ไปอย่างเหม่อลอย
วันรุ่งขึ้น บริษัทก็ประกาศย้ายตำแหน่งของเสิ่นจืออี้
เพื่อนร่วมงานในแผนกเลขานุการกับสาวน้อยฝ่ายต้อนรับพากันจับกลุ่มนินทา
“ไอ้หมาเพ่ยในที่สุดก็ลงมือแล้ว”
“ได้เห็นจืออี้ทุกวันแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ? อดใจไม่ไหวจนต้องประกาศให้รู้กันทั่วเลยหรือไง?”
“เฮ้อ เขามีความสุขคนเดียว แต่พวกเราทั้งแผนกต้องลำบากไปด้วย”
“ต่อไปถ้าอยากเจอจืออี้ ก็ต้องไปถึงแผนกธุรกิจเลยสินะ”
ทุกคนบ่นกันระงม
แต่พอเห็นสร้อยทองบนมือของตัวเองแล้ว ทุกคนก็พร้อมใจกันเงียบกริบ
จู่ ๆ สาวน้อยฝ่ายต้อนรับก็พูดขึ้นว่า “เอ๊ะ พวกคุณว่าเพื่อฉลองที่ประธานเพ่ยประกาศแสดงความเป็นเจ้าของ เขาจะมอบของขวัญดูแลพนักงานให้พวกเราอีกไหม?”
ทุกคนหันมามองเธอพร้อมกัน
“นิสัยอย่างเขา น่าจะมีโอกาสถึงแปดส่วน”
“เฮ้อ งั้นพวกเราก็ทำได้แค่...ยิ้มทั้งน้ำตาอวยพรเขาแล้วล่ะ”
……
ตอนเสิ่นจืออี้มาถึงบริษัท เธอก็พบว่าทุกคนกำลังยิ้มให้เธอ
“จืออี้ อรุณสวัสดิ์”
“อรุณสวัสดิ์! ยินดีด้วยนะ~”
“จืออี้ ยินดีด้วยนะ มีข่าวดีสองเรื่องพร้อมกันเลย~ ขอแสดงความยินดีด้วย!”
ตลอดทางมีเสียงอวยพรดังขึ้นเป็นระลอก
เสิ่นจืออี้ขมวดคิ้วอย่างสงสัย กระทั่งมาถึงโต๊ะทำงานใหม่จึงเข้าใจว่าเพราะอะไร
บนพื้นตรงหน้าโต๊ะของเธอมีช่อกุหลาบขนาดใหญ่ตั้งอยู่
ใหญ่เสียจนแทบจะเบียดเต็มห้อง
เธอเดินเข้าไปหยิบการ์ดที่วางอยู่ด้านบนขึ้นมา
เห็นลายมือของเพ่ยจี้ที่เขียนอย่างอิสระและหนักแน่น
“แด่เบบี๋ที่ฉันรักที่สุด”
“ยินดีด้วยที่ได้เป็นตัวของตัวเอง”
“และยินดีกับฉันด้วย ที่โชคดีได้มีเธออยู่ข้างกาย”
เสิ่นจืออี้ยิ้มตาหยี ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม
อี้เฉิงเดินยิ้มเข้ามาหา “จืออี้ ยินดีด้วยนะ ตอนนี้คนทั้งบริษัทรู้กันหมดแล้วว่าคุณกับประธานเพ่ยแต่งงานกัน”
เสิ่นจืออี้: ?
เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย “ทั้งบริษัทเลยเหรอ?!”
“ใช่ค่ะ” อี้เฉิงกะพริบตา “ประธานเพ่ยประกาศลงในอินทราเน็ตของบริษัทแล้วค่ะ”
“เกรงว่าพวกคู่ค้าก็คงรู้กันหมดแล้วด้วย”
ตัวเหม็นขี้หึงคนนั้นคงอยากให้ทุกคนเลิกคิดถึงจืออี้ของเขาเสียให้หมด
เสิ่นจืออี้ได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ
เธอเก็บการ์ดอวยพร