“โครงการของเราทำเลดี สภาพแวดล้อมก็ดี เช่าที่นี่ได้ในราคานี้ ยังไงก็คุ้มสุด ๆ”
ป้าเจ้าของบ้านพาเสิ่นจืออี้เดินไปทางลิฟต์ตรงโถงทางเดิน
“บ้านหลังนี้ป้าตกแต่งไว้กะอยู่เอง ถ้าไม่ใช่เพราะลูกชายคนเล็กต้องไปเรียนต่อต่างประเทศ ป้าก็ไม่ยอมปล่อยเช่าหรอก”
“แต่หนูดูเป็นคนใจกว้าง สวย แถมยังรู้ความดี ให้หนูเช่า ป้าวางใจเต็มร้อยเลย”
ไม่เหมือนเด็กสาวคนก่อน
ตอนแรกตกลงกันดิบดี จู่ ๆ ก็ผิดสัญญาขอยกเลิกเช่าไปเสียอย่างนั้น
ทำเอาป้าต้องรีบหาผู้เช่าคนใหม่มาแทน
แต่ยังดีที่ได้เจอผู้เช่าที่ตัดสินใจฉับไว แถมยังสวยราวกับนางฟ้าอีกต่างหาก
ป้าเจ้าของบ้านมองใบหน้าของเสิ่นจืออี้แล้วก็อดรู้สึกเอ็นดูขึ้นมาไม่ได้
“หนู ป้าขอพูดอีกสักหน่อยนะ…”
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบข้างหูเสิ่นจืออี้ว่า “ที่นี่ดีทุกอย่าง มีแค่อย่างเดียวที่ต้องระวัง”
“เพื่อนบ้านหนุ่มที่เพิ่งย้ายมาอยู่ห้องข้าง ๆ หนู ปกติพยายามหลบเขาไว้ให้ดี”
“อย่าไปข้องเกี่ยวกับเขาเด็ดขาด”
เสิ่นจืออี้เงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่เข้าใจ
“ทำไมคะ”
ป้าเจ้าของบ้านมองซ้ายมองขวา กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ได้ยินเสียงดังสนั่นดังมาจากใต้ตึกไม่ไกลนัก
ในคืนอันเงียบสงัด เสียงนั้นชัดเจนเป็นพิเศษ
“พี่จั๋ว จะฆ่าจริงเหรอ”
ป้าเจ้าของบ้านเบิกตาค้าง รีบคว้าเสิ่นจืออี้แล้วพาเข้าไปในโถงทางเดินอย่างลนลาน
เสิ่นจืออี้เหลือบมองอย่างรวดเร็ว
ก็เห็นชายร่างสูงใหญ่สวมชุดทำงานสีเทา ใส่หมวกแก๊ป ยืนพิงกำแพงใต้ตึกโดยงอขาข้างหนึ่ง ในปากคาบบุหรี่ไว้ กำลังคุยโทรศัพท์กับใครสักคน