เพ่ยจี้ยังคงยืนอึ้งอยู่ พอได้ยินคำพูดของเธอ เขาจึงนึกขึ้นได้ว่ามีของที่ต้องมอบให้เธอ
เขาอุ้มเสิ่นจืออี้ไว้ จูบเธอหนึ่งที ก่อนจะวางเธอลงบนเตียง
“ผมไม่มีอะไรที่ดีกว่านี้จะมอบให้ที่รักแล้ว มีแค่ของพวกนี้ที่พอจะหยิบยื่นให้ได้”
เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ แล้วเปิดกล่องออก
หยิบสมุดโฉนดบ้านเล่มหนึ่งออกมาก่อน แล้วยื่นให้เธอ
“ผมซื้อบ้านหลังนี้ไว้แล้ว ใส่ชื่อของเราสองคนไว้ด้วย”
“ที่รักจะโกรธผมไหม?”
เสิ่นจืออี้เปิดสมุดโฉนดบ้าน เห็นชื่อของเขากับเธออยู่เคียงกัน รอยยิ้มอ่อนโยนก็ผุดขึ้นบนใบหน้า
เธอลูบแก้มเขาเบา ๆ
“คนโง่ เงินของคุณ จะเขียนชื่อใครก็ได้ทั้งนั้น”
“ฉันจะโกรธคุณได้ยังไง”
ดูท่าแล้ว เขาคงชอบบ้านหลังนี้จริง ๆ
เดิมทีเธอยังตั้งใจจะใช้เงินโบนัสกับเงินเก็บซื้อบ้านหลังนี้ แล้วใส่ชื่อเขาเพิ่มลงไปด้วย เพื่อมอบเป็นของขวัญให้เขา
ไม่คิดว่าเขาจะลงมือก่อนเสียแล้ว
เพ่ยจี้กุมมือเธอไว้ แล้วเงยหน้ามอง ดวงตาสีอำพันดุจแสงตะวันสีทองอบอุ่นที่ส่องลงบนผิวน้ำลึก เมื่อสายลมพัดผ่านก็เกิดระลอกคลื่นระยิบระยับเป็นประกายทอง
นั่นคือระลอกคลื่นแห่งความหวั่นไหว
และเป็นการประกาศความรักอย่างเปิดเผย
เขาพูดว่า “ถึงจะใส่ชื่อผมไว้ด้วย แต่ส่วนแบ่งทั้งหมดเป็นของคุณ”
“ถ้าวันไหนคุณไม่พอใจผม อยากไล่ผมออกไป กฎหมายก็ต้องยืนอยู่ข้างคุณแน่นอน”
จากนั้นเขาก็คุ้ยกล่อง หยิบสมุดปกแดงกองใหญ่กับเอกสารออกมา
“ยังมีพวกนี้อีก”
“อสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดในชื่อผม ผมโอนให้คุณหมดแล้ว”
“ขอโทษนะที่รัก ขั้นตอนมีเยอะไปหน่อย ใช้เวลาจัดการนาน กว่าจะเอามาให้คุณได้ตอนนี้”