“ลั่วเซี่ยเจิ้น?!”
“คุณจะไปลั่วเซี่ยเจิ้นเหรอ?!”
ฉวีหลงอ้าปากค้าง
ตกใจจนแทบจะกลืนไข่เป็ดทั้งฟองลงไปได้
แต่สิ่งที่ตอบกลับมา มีเพียงเสียงสัญญาณสายไม่ว่างจากปลายสายโทรศัพท์
เขามองโทรศัพท์อย่างเหม่อลอย
พี่จั๋วเป็นอะไรไป...ถึงได้ถูกกระทบกระเทือนใจขนาดนั้น?
*
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เสิ่นจืออี้เก็บสัมภาระเรียบร้อย พอเปิดประตูออกมาก็เห็นลู่เหยียนจั๋วยืนหน้าตายขวางอยู่ข้างประตูห้อง ทำเอาเธอสะดุ้ง
“คุณ...มีธุระอะไรหรือคะ?”
ลู่เหยียนจั๋วเงียบ ไม่พูดสักคำ เพียงยื่นมือมารับกระเป๋าในมือเธอไป แล้วเดินลงไปชั้นล่าง
“เอ๊ะ? คุณเอากระเป๋าเดินทางกับถุงของฉันไปทำไม!”
เสิ่นจืออี้ปิดประตูแล้วรีบตามไป
จู่ ๆ เขาก็หยุดเดิน ยืนนิ่งราวกับกำแพงที่ปักหลักอยู่ตรงนั้น
เธอชนเข้ากับแผ่นหลังเขาเต็มแรงดังโครม
“คุณนี่มัน...” เธอลูบปลายจมูกที่เจ็บเบาๆ แล้วมองเขาอย่างขุ่นเคืองเล็กน้อย
ลู่เหยียนจั๋วหันกลับมา ก้มตามองเธอ
“ฉันจะไปส่งคุณ”
ใครจะคิดว่าเสิ่นจืออี้จะแย่งกระเป๋าเดินทางกับถุงกลับมา “อย่างนั้นได้ยังไงคะ”
“ฉันรับปากคนอื่นไว้แล้ว”
“คุณพูดแล้วไม่รักษาคำพูด แต่ฉันไม่ใช่คนแบบเดียวกับคุณนะ”
เธอกดเรียกลิฟต์
ภายใต้สายตาหม่นมืดจนน่าหวาดหวั่นของลู่เหยียนจั๋ว เธอลงไปชั้นล่างอย่างร่าเริง ยิ้มแย้มพลางวางสัมภาระไว้ในท้ายรถของเฉิงฉีหวี แล้วเข้าไปนั่งบนเบาะผู้โดยสารด้านหน้า
รถแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว
ลู่เหยียนจั๋วยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เงาร่างทอดยาวเพราะแสงแดด
แววตาของเขามืดครึ้มและดุดัน