เมื่อมาถึงท่าเรือ ลู่เหยียนจั๋วจอดรถเรียบร้อยแล้วก็ยกสัมภาระของเสิ่นจืออี้ขึ้นเรือเฟอร์รี่
ชั่วขณะที่เสียงแตรเรือดังขึ้น
เขายืนอยู่หัวเรือ มองไปยังทิศทางที่เรือกำลังแล่นไปอย่างเงียบงันอยู่นาน
ลมทะเลชื้นเค็มพัดปะทะใบหน้า
รสชาติขมฝาด
เสิ่นจืออี้นั่งอยู่ในห้องโดยสาร มองแผ่นหลังอ้างว้างนั้น แววเจ็บปวดในดวงตาวูบผ่านไปเพียงชั่วครู่
เธอเรียกเขาเสียงหนึ่ง “ลู่เหยียนจั๋ว”
ลู่เหยียนจั๋วหันกลับมา เดินเข้ามาในห้องโดยสาร “เป็นอะไร?”
“คุณจองโรงแรมไว้หรือยัง?” เสิ่นจืออี้ถาม
ลู่เหยียนจั๋วจ้องเธอนิ่ง “คุณพักที่ไหน ฉันก็พักที่นั่น”
เสิ่นจืออี้เบิกตากว้าง
“แบบนั้นได้ยังไง!”
“ฉันจองบ้านพักในชนบทไว้ ตอนนี้เป็นช่วงฤดูท่องเที่ยว มีคนมากมายมาที่นี่เพื่อชมพระอาทิตย์ตก ถ้าคุณหาที่พักไม่ได้ อย่ามาเกาะฉันก็แล้วกัน”
“พอลงเรือแล้ว คุณก็ไปหาที่พักเอง”
“แต่ว่า...” เธอเงยหน้ามองเขา “คุณต้องช่วยฉันยกสัมภาระไปส่งก่อน”
“ก็ใครใช้ให้คุณไล่เฉิงฉีหวีไปล่ะ”
“ไม่มีใครช่วยฉัน ก็เลยต้องให้คุณช่วยนี่แหละ”
แววตาของลู่เหยียนจั๋วฉายรอยยิ้มจนใจ
“รู้แล้ว”
เดิมทีเขาก็มาที่นี่เพื่อเป็นวัวเป็นม้าให้เธออยู่แล้ว
หลังลงจากเรือ เขาช่วยเสิ่นจืออี้ยกสัมภาระไปยังที่พัก แต่พอไปถึง ร่างทั้งร่างกลับแข็งค้าง
หยางเจียเสี่ยวจู่
เขายืนนิ่งอยู่หน้าประตูราวกับก้อนหินใหญ่ ขยับไปไหนไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว
เจ้าของโฮมสเตย์เห็นลู่เหยียนจั๋ว มือที่กำลังโบกพัดก็หยุดชะงัก
เธอมองเขาอยู่หลายครั้ง
จากนั้นสีหน้าก็เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ก่อนจะลุกพรวดแล้ววิ่งออกมาจากลานบ้าน
ลู่เหยียนจั๋วหันขวับกลับไป
“ฉันวางสัมภาระไว้ตรงนี้ให้คุณแล้วกัน ผมไปก่อนนะ”