เสิ่นจืออี้เห็นลู่เหยียนจั๋วนิ่งเงียบอยู่นานก็ลงมือเอง ยื่นมือไปดึงเสื้อของเขา
สองมือเพิ่งแตะลงบนเอวของเขา
ลู่เหยียนจั๋วก็พลันตัวแข็งทื่อ
ทั่วทั้งร่างราวกับถูกสกัดจุด ขยับเขยื้อนไม่ได้
มือเรียวบางยกชายเสื้อของเขาขึ้น เผยให้เห็นแนวเอวและหน้าท้องที่กระชับได้สัดส่วน
ผิวสีทองแดงเผยให้เห็นมัดกล้ามชัดเจน ราวกับโขดหินที่ถูกคลื่นทะเลซัดกร่อนมานานปี ให้ความงามดิบกระด้างอย่างเป็นธรรมชาติ
ยามลมหายใจขึ้นลง แนวกล้ามเนื้อก็ไหวตามจังหวะ แผ่พลังอันแข็งแกร่งออกมา
เสิ่นจืออี้เหลือบมองเพียงแวบเดียว ก็แทบลืมหายใจ
ลู่เหยียนจั๋วยื่นมือมาคว้าข้อมือเธอไว้ทันใด
“เป็นอะไร?” เสิ่นจืออี้ไม่ทันสังเกตเลยว่า ตอนนี้แก้มของตัวเองแดงระเรื่อไปหมดแล้ว
แต่สายตากลับคล้ายจะละไปไหนไม่ได้ เอาแต่ไล่มองกล้ามหน้าท้องของเขาทีละน้อย
ถึงขั้นแสร้งทำเป็นไม่สนใจ พลางเลื่อนสายตาขึ้นไปวนเวียนอยู่ตรงเสื้อบริเวณอกของเขา
ตรงนั้นถูกดันจนเห็นแนวอกที่เต็มแน่นและแข็งแกร่ง
เมื่อครู่เธอเพิ่งเหยียบไปแล้ว
จึงยืนยันได้ว่ามันแข็งแรงและทรงพลังเพียงใด
แค่ไม่รู้ว่าถ้าได้เห็นกับตา จะทำให้ใจสั่นสักแค่ไหน...
เธอกลืนน้ำลาย
ลู่เหยียนจั๋วจ้องเธอเขม็ง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง
สายตาของเขาร้อนยิ่งกว่าเหล็กที่ถูกเผาจนแดงฉาน
ไล้ผ่านผิวของเธอทีละนิ้ว ก่อนจะหยุดอยู่ที่ริมฝีปากนุ่ม ราวกับสัตว์ร้ายกำลังหมายตาเหยื่อแสนโอชะ แววตาพลันลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง
เขากระชากเธอลุกขึ้นจากโซฟาอย่างแรง
พาเธอเดินไปที่ประตู
“กลับไป” เขาสั่งด้วยเสียงแหบพร่าและร้อนผ่าว
เสิ่นจืออี้ถอนหายใจอย่างเสียดาย
ดูท่าวันนี้คงไม่ได้จับจริง ๆ เสียแล้ว
เธอเงยหน้ามองเขา “พรุ่งนี้ไปลั่วเซี่ยเจิ้นด้วยกันไหม?”