เสิ่นจืออี้ยื่นมือไปเก็บผลไม้เหล่านั้น
สีแดง สีส้ม สีเหลือง สีเขียว…
สีสันแต่ละสีล้วนขับให้ปลายนิ้วของเธอดูขาวผ่องเนียนนวลยิ่งขึ้น
ลู่เหยียนจั๋วเห็นข้อนิ้วเรียวยาวของเธอโค้งงอเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ กำเข้าหากัน แล้วแตะลงบนเปลือกผลไม้ทีละลูก ทั้งที่หยาบกระด้างบ้าง เรียบลื่นบ้าง จากนั้นจึงค่อย ๆ วางลงในถุงกระดาษ
ยามผลไม้ตกลงในถุง เธอยังเผลอลูบไล้มันเบา ๆ ก่อนจะปล่อยมือ
เขายังไม่ทันได้หาไฝเม็ดเล็กของเธอเจอ
ร่างกายกลับร้อนวูบขึ้นมาก่อน คลื่นความร้อนแปลกหน้าโหมกระหน่ำ
จนดวงตาของเขาเริ่มมืดลึก
นี่คือความปรารถนาที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน ทว่ากลับมาพร้อมพลังรุนแรงที่ยากจะต้านทาน
ทำให้ผิวกายของเขาตึงเครียด
ย้อมความคิดของเขาให้มืดดำ
ความคิดสองอย่างที่แตกต่างกันสุดขั้วอย่าง “อยากสัมผัส” กับ “ต่อต้านความใกล้ชิด” ปะทะกันอย่างบ้าคลั่งในหัวของเขา
จนสติของเขาพร่าเลือน
แม้แต่ลมหายใจก็แทบหยุดชะงัก
“ขอโทษนะ ขอผ่านหน่อย…” เมื่อเห็นแอปเปิลลูกหนึ่งที่ยังเหลืออยู่ด้านหลังเขา เสิ่นจืออี้จึงโน้มตัวเข้าไปใกล้
ระหว่างนิ้วทั้งห้าที่กางออก ไฝเม็ดเล็กสีแดงเข้มไม่ซ่อนเร้นอีกต่อไป ราวกับจู่ ๆ ก็โผล่หัวออกมา เผยตัวอยู่ใต้แสงไฟสีขาวจ้า
ราวกับเป็นความปรารถนาบางอย่างที่ชัดเจน
ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้เขา…
ลู่เหยียนจั๋วรู้สึกเวียนหัววูบขึ้นมา จึงหลบตามสัญชาตญาณ ก่อนจะหงายหลังลงไปนั่งกับพื้น
“คุณเป็นอะไรไป?”
เสิ่นจืออี้หยิบแอปเปิลข้างตัวเขาขึ้นมา ถึงได้สังเกตว่าเขาดูผิดปกติไปทั้งคน
ใบหน้าซีดเผือด
เหงื่อแทบจะซึมออกมาตามหน้าผาก