ในวินาทีที่ของขวัญมูลค่ามหาศาลปรากฏขึ้นในห้องไลฟ์ ชาวเน็ตก็พลันตื่นตัวขึ้นมาทันที
【พี่ทุนอันดับหนึ่งกลับมาอีกแล้ว】
บัญชีของลู่เหยียนจั๋วใช้ชื่อว่า “เหยียน” เพียงตัวเดียว ส่วนรูปโปรไฟล์เป็นสีดำสนิท
ชาวเน็ตจึงพากันเรียกเขาเล่น ๆ ว่าพี่หินดำ
【ปกติพี่หินดำจะรอฟังไลฟ์จบก่อนค่อยให้ทิป วันนี้เป็นอะไรไป เข้ามาปุ๊บก็ส่งแคร์นิวัลให้เลย】
【โลกของพวกคนรวยนี่ ฉันรู้สึกแปลกแยกจริง ๆ】
【ถ้าโลกนี้มีคนรวยเพิ่มมาอีกคนอย่างฉัน แล้วมันจะเป็นยังไง】
【ว่าแต่พี่หินดำเหมือนจะไม่เคยพูดสักคำเลยนะ เอาแต่ส่งของขวัญอย่างเดียว】
【เขาพูดแล้ว!】
【ตอนฟังไลฟ์ครั้งแรก เขาพูดขอบคุณพี่สาวด้วย!】
【มีมารยาทอยู่นิดหน่อย แต่ก็แค่นิดเดียว】
【คนรวยไร้มารยาทที่เอาแต่โยนเงินใส่คนอื่นแบบนี้ ช่วยหันมามองฉันบ้างได้ไหม ฉันหนังหนา ทนโดนขว้างได้】
เสิ่นจืออี้เห็นข้อความกับของขวัญเหล่านั้น ดวงตาก็โค้งขึ้นเล็กน้อย
เธอขยับเข้าใกล้ไมโครโฟน ระหว่างใช้นิ้วลูบลูกสำลีไปตามจังหวะ ก็ส่งเสียงกระซิบแผ่วเบาอ่อนโยนออกมา
“ขอบคุณนะ เหยียน”
เสียงผู้หญิงที่เอื้อนเอ่ยแผ่วหวานราวกับกระแสไฟฟ้าไหลซ่านเข้าไปในโสตประสาท
ทั้งยังมีเสียงทอดหางพิเศษที่ชวนให้ใจเต้น
ทำให้รู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว
หัวใจของลู่เหยียนจั๋วพลันกระตุกวูบ
เขานึกถึงคำว่า “ขอบคุณ” ที่เสิ่นจืออี้เคยพูดกับเขา
เหมือนกันเป๊ะ
ดวงตาสีดำสนิทของเขาหรี่ลง
ยิ่งมั่นใจว่าเธอคือผู้หญิงห้องข้าง ๆ คนนั้น
พรุ่งนี้
ต้องหาโอกาสตรวจดูนิ้วมือของเธอให้ได้