สมองของเสิ่นจืออี้ระเบิดตูมขึ้นมาทันที
คราวนี้เธอถึงได้รู้ตัว
ว่าไม่ใช่หูฟังของตัวเองเสีย
แต่เชื่อมต่อไปยังหูฟังของเขาต่างหาก
เธอหน้าแดงฉับพลัน ยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้นราวกับมะเขือเทศลูกเล็ก ๆ
ก้มหน้าลง
จ้องร่องระหว่างแผ่นพื้น
พลางคิดว่าทำไมตัวเองถึงขุดหลุมไม่ได้กันนะ
“เอ่อ...ขอโทษนะ...ฉัน ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อมต่อไปที่...ของคุณ...”
เธอหน้าแดง อึกอักอธิบาย
เสียงเบาราวกับเสียงยุง
พอนึกถึงแนวหนังที่ตัวเองกำลังดู ซึ่งดันสอดคล้องกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างประหลาด ก็ยิ่งอยากเอาหัวโขกเต้าหู้ให้ตายไปเสีย
คนเราจะก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไงนะ?
เสิ่นจืออี้แทบจะแดงไปทั้งตัว
ลู่เหยียนจั๋วมองท่าทางที่เธออยากฝังตัวเองลงดินของเธอแล้วรู้สึกว่าน่าเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก ความกระอักกระอ่วนในใจก็จางหายไปหลายส่วน
เขาก้มตามองเธอ
คราวนี้ถึงสังเกตว่าเธอสวมชุดนอนบางเบา
เสื้อสายเดี่ยวสีฟ้าอ่อน ส่วนท่อนล่างเป็นกางเกงขาสั้นสีขาวเนื้อนุ่ม
บริเวณหัวไหล่เผยให้เห็นสายเสื้อชั้นในเส้นเล็กสีเดียวกัน ใกล้กระดูกไหปลาร้าทั้งสองข้างมีผีเสื้อตัวจิ๋วประดับอยู่ข้างละตัว
สมองของลู่เหยียนจั๋วพลันว่างเปล่า
แทบจะนึกเชื่อมโยงไปถึงเจ้าดอกไม้ลูกไม้สีม่วงตัวนั้นในทันที
ก็เป็นแบบเดียวกัน
ถ้าอย่างนั้นหมายความว่าภายใต้เสื้อผ้าของเธอ มีผีเสื้อสีฟ้าตัวน้อย ๆ อยู่เต็มไปหมดงั้นหรือ...
จินตนาการหลุดพ้นจากกรงขัง
กล้ามเนื้อทั่วร่างของลู่เหยียนจั๋วเริ่มเกร็งขึ้น
กังเปิ้งตื่นเต้นยิ่งกว่าเขาเสียอีก
มันเห่าลั่นสองครั้ง เบียดแทรกเข้ามาตรงกลางระหว่างทั้งคู่ แล้ววนเวียนแนบชิดเท้าของเสิ่นจืออี้