ลู่เหยียนจั๋วพูดจบก็เดินไปทางกังเปิ้ง
เสิ่นจืออี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบตามไป
“ให้ฉันจ่ายเถอะ”
ตอนที่เธอกำลังหยิบโทรศัพท์ ลู่เหยียนจั๋วก็สแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายเงินเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“เอ่อ...” มือของเธอค้างอยู่กลางอากาศอย่างเก้อเขิน “ไม่ใช่ตกลงกันแล้วเหรอว่าฉันจะจ่าย...”
“เมื่อวานฉันซ้อมมัน” ลู่เหยียนจั๋วพูดเรียบ ๆ “ถ้าไม่จ่ายเงินนี่ ฉันคงนอนไม่หลับ”
เขาก้มมองเธอ “อยากให้ฉันนอนไม่หลับหรือไง”
เสิ่นจืออี้เห็นว่าดวงตาของเขาแดงอยู่เล็กน้อย
เธอส่ายหน้าอย่างงุนงง
“งั้นก็ดี” ลู่เหยียนจั๋วเดินไปดูกังเปิ้ง
เสิ่นจืออี้มองแผ่นหลังของเขา
สูงใหญ่และเงียบขรึม
เย็นชา ดุดัน และสง่างาม
ทั่วร่างแผ่รัศมีคมกริบที่ทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้
แต่ไม่รู้ทำไม
เธอกลับรู้สึกว่าเขาอ่อนโยนมาก
……
เสิ่นจืออี้เตรียมรถเข็นให้กังเปิ้ง
ตอนที่ทั้งสองพามันเดินไปตามถนน ภาพนั้นดูเหมือนครอบครัวสามคนจริง ๆ
ตอนเดินผ่านสถานีตำรวจ ลู่เหยียนจั๋วยื่นกุญแจบ้านให้เธอ
“พามันกลับไปก่อน”
“ฉันเข้าไปจัดการธุระสักหน่อย”
เสิ่นจืออี้รับกุญแจมา นึกถึงบทสนทนาที่ได้ยินในลิฟต์แล้วพยักหน้า “ค่ะ”
ลู่เหยียนจั๋วชะงักไปครู่หนึ่ง
“ไม่ถามหน่อยเหรอว่าธุระอะไร”
“เอ๊ะ?” เสิ่นจืออี้เงยหน้ามองเขา “นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวของคุณไม่ใช่เหรอคะ”
“อีกอย่าง คงไม่ใช่เรื่องไม่ดีหรอก”
ลู่เหยียนจั๋วเลิกคิ้ว “รู้ได้ยังไงว่าไม่ใช่เรื่องไม่ดี”
เสิ่นจืออี้ยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว
“ก็เพราะคุณเป็นคนดีไงคะ”
“แค่หน้าตาดุดันไปหน่อยเท่านั้นเอง”
เธอก้มลงลูบกังเปิ้งที่กำลังกระวนกระวายเบา ๆ “ลูกกตัญญู ว่าไหม”