หลังกลับถึงบ้าน จู่ ๆ เสิ่นจืออี้ก็พบว่ายางรัดผมหายไป
หรือว่าจะตกอยู่ที่บ้านลู่เหยียนจั๋ว?
เธอส่งข้อความหาเขา
“เห็นยางรัดผมของฉันไหม?”
ผ่านไปนานมาก
กว่าจะรอคำตอบจากเขาได้
“ไม่เห็น”
เสิ่นจืออี้ยิ่งงุนงงกว่าเดิม
หรือว่าจะตกอยู่ที่โรงพยาบาลสัตว์?
ช่างเถอะ
เธอถอนหายใจ
ทำไมถึงขี้ลืมอยู่เรื่อยเลยนะ
เธอเดินเข้าห้องหนังสือ เตรียมอุปกรณ์ประกอบฉากให้พร้อม แล้วเริ่มไลฟ์ของวันนี้
ลู่เหยียนจั๋วออนไลน์แทบจะทันที
“เอ๊ะ? วันนี้พี่หินดำมาเร็วจังเลยนะ?”
“คงไม่ใช่ว่าอยู่ ๆ ก็ส่งของขวัญให้พี่สาวอีกหรอกนะ?”
ทันทีที่คอมเมนต์นั้นปรากฏ ลำแสงสีทองก็พุ่งออกมาบนหน้าจอไลฟ์ ระเบิดออกเหมือนดอกไม้ไฟ
จากนั้นถ้วยรางวัลสามมิติขนาดยักษ์ก็ค่อย ๆ ลอยขึ้นจากตรงกลาง
@เหยียนส่งแคร์นิวัล x1
@เหยียนส่งแคร์นิวัล x2
……
@เหยียนส่งแคร์นิวัล x10
“โอ้มายกอด!”
“พี่สาวยังไม่ทันเริ่มไลฟ์เลยนะ! ทำไมส่งแคร์นิวัลไปสิบอันแล้วล่ะ!”
แม้แต่เสิ่นจืออี้ยังชะงักไป
“ขอบคุณนะเหยียน”
“แต่ไม่ต้องส่งมาเยอะขนาดนี้ก็ได้”
ขนาดกินข้าวด้วยกันเขายังไม่ยอม แบบนี้เธอจะเกรงใจเอานะ
ลู่เหยียนจั๋วเหมือนจะรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ จึงไม่ส่งของขวัญอีก เพียงนั่งมองเธอเงียบ ๆ อยู่นอกจอ
เขาพิงหัวเตียง มือเล่นยางรัดผ้าไหมของเธอไปมา
ในแววตาเย็นชามีเปลวไฟริบหรี่ลุกวาบขึ้นมา
มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าเงินพวกนี้เป็นแค่สิ่งชดเชยทางจิตใจ ที่ใช้หลอกตัวเองเวลาลอบเก็บยางรัดผมของเธอไว้
เอาไว้หลอกตัวเองเท่านั้น
“วันนี้จะพาทุกคนมาทำอาหารอร่อย ๆ ในครัวยามดึกนะ~”