เสิ่นจืออี้แทบอายจนอยากตาย
ช่างซ่อมอะไร...
เขาก็เป็นช่างซ่อมจริง ๆ...
ทำไมต้องเป็นช่างซ่อมด้วยนะ... ดันเลือกได้เจาะจงขนาดนี้เชียว
“ฉัน...” ตอนนี้เธอมีแต่ความเสียใจ เสียใจสุด ๆ
ทั้งตัวจมอยู่ในความกระอักกระอ่วนร้อนผ่าว มึนงงจนหัวหมุน อ้ำอึ้งอยู่ตั้งนานก็ยังคิดคำอธิบายที่ฟังขึ้นให้เขาไม่ออก
ทำได้เพียงหลบสายตา
หลบเลี่ยงคำซักถามของเขา
แต่เขากลับขยับเข้ามาใกล้ ราวกับภูเขาไฟที่ร้อนระอุ
ไอร้อนจากตัวเขาแผ่ผ่านอากาศอันเบาบาง แผดเผาเธออย่างต่อเนื่อง
จนมือเท้าของเธออ่อนแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
พอทั้งอับอายและกระอักกระอ่วน เธอก็แทบหายใจไม่ออกจริง ๆ
เสิ่นจืออี้หันหน้าหนี ยื่นมือออกไปดันเขาเบา ๆ “ช่วยอย่าเข้ามาใกล้ฉันขนาดนี้ได้ไหม ฉัน... เหมือนจะขาดออกซิเจนแล้ว...”
ตัวเขาร้อนเหลือเกิน...
แม้แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาก็น่ากลัว...
ทำเอาเธอมึนหัวไปหมด...
มืออ่อนนุ่มไร้เรี่ยวแรงแตะลงบนอกแกร่งที่ร้อนผ่าวของเขา
แทบจะทันทีที่สัมผัสโดนตัวเขา
ลู่เหยียนจั๋วก็สะดุ้งราวกับถูกไฟช็อต เซถอยหลังไปครึ่งก้าว
เธอแทบไม่ได้ออกแรงเลยด้วยซ้ำ
แต่ในใจเขากลับมีบางสิ่งพังทลายลงอย่างครืนครั่น
สิ่งที่ก่อร่างขึ้นมาแทนที่คือความปรารถนาอันมหาศาลที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยากจะจินตนาการ
เขาหันหลังไปอย่างเสียอาการ
“พรุ่งนี้เช้าเจ็ดโมง ฉันจะออกไป”
พูดจบเขาก็เดินจากไป
ราวกับหากอยู่ต่ออีกเพียงวินาทีเดียว ก็จะถูกความปรารถนาบางอย่างจับกุมเอาไว้
จนทำเรื่องบ้าคลั่งที่มีเพียงสัตว์ร้ายเท่านั้นจะทำได้
เมื่อได้ยินเสียงประตูปิด เสิ่นจืออี้ถึงได้คว้าขอบประตูไว้ หอบหายใจเฮือกใหญ่ราวกับเพิ่งได้กลับมาหายใจอีกครั้ง