เสิ่นจืออี้ถูกท่าทางของเขาทำเอาหน้าแดง
“ปล่อยฉันก่อน…”
“ไม่ปล่อย” ลู่เหยียนจั๋วกดตัวเธอไว้อย่างแข็งกร้าว
“ฉันต้องการความยุติธรรม”
เขาใช้สายตาร้อนแรงไล้สำรวจเธอทีละนิ้ว จนแม้แต่ขอบลำคอก็เริ่มแต้มสีชมพูระเรื่อ
เสิ่นจืออี้เม้มปาก หันหน้าหนี ไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆ
“งั้น…งั้นฉันก็ให้คุณแตะสักครั้งก็ได้”
เธอยืดตัวท่อนบนขึ้นเล็กน้อย
“แบบนี้คงได้แล้วใช่ไหม”
ลู่เหยียนจั๋วชะงักค้างไปทั้งตัว
สายตาเลื่อนต่ำลงอย่างควบคุมไม่ได้
“คุณ…พูดจริงเหรอ”
ชั่วขณะหนึ่ง เขาไม่เข้าใจความคิดของเธอเลย
ไม่ให้จูบ
ไม่ให้แตะ
แต่กลับยอมยกพื้นที่ส่วนตัวขนาดนี้ให้เขาบุกยึดครอง?
เธอกำลังหยอกเขาอยู่หรือไง?
แต่ความคิดของเสิ่นจืออี้กลับเรียบง่ายมาก
“ฉันแค่จิ้มคุณครั้งเดียวเอง แถมยังจิ้มผ่านเสื้อผ้าด้วย”
“เพราะงั้น…”
“คุณก็ห้ามทำอะไรเกินเลยเหมือนกัน”
ลู่เหยียนจั๋วขยับกราม จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเธอร้ายกาจกว่าเขาเสียอีก
“เสิ่นจืออี้ คุณกำลังปั่นหัวผมอยู่หรือไง”
เธอรู้หรือเปล่าว่าถ้าแตะตรงนั้น เขาจะควบคุมสติไม่อยู่ ต้องพุ่งเข้าขย้ำและพลิกตัวเธอไปมาจน…
เขาสูดหายใจลึก
บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนเป็นอันตราย เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอว่า “รู้ไหม ไม่เคยมีใครกล้าปั่นหัวผมแบบนี้”
ลู่เหยียนจั๋วยืดตัวขึ้น กดสายตามองเธอ
“คุณเดาถูกแล้ว ถ้าคุณไม่อนุญาต ผมจะไม่ทำอะไรคุณ”
“แต่ว่า…”
เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอเข้าด้วยกัน แล้วยกขึ้นเหนือศีรษะ
จากนั้นก็ใช้ท่าทีบังคับแยกขาเธอออก ก่อนจะประกบเข้าหากันอีกครั้ง
“มันก็ไม่ได้ขัดกับการให้คุณได้สัมผัสผมนี่”
ในเมื่อเธอชอบร่างกายของเขา เขาก็จะใช้ต้นทุนเพียงอย่างเดียวที่มีอยู่ยั่วยวนเธอ