เสิ่นจืออี้ได้มองลู่เหยียนจั๋วสมใจ
เขาถอดเสื้อออกอย่างคล่องแคล่ว
เผยแผงอกเปียกชุ่มให้เธอเห็นเต็มตา
ใบหน้าคมคายยังมีหยดน้ำเกาะพราว หยดลงบนผิวสีน้ำผึ้ง ไหลผ่านกระดูกไหปลาร้าและแผงอก ก่อนร่วงลงสู่เส้นสายกำยำตึงกระชับตรงขอบเอว
รูปร่างของเขาน่ามองกว่าที่เธอจินตนาการไว้เสียอีก
ทั้งรูปร่างกระชับและกล้ามเนื้อเป็นมัดชัดเจน ล้วนเผยให้เห็นถึงพละกำลังมหาศาลและความดิบเถื่อนของเขา
ไม่ต้องสัมผัสก็รู้ได้ว่าเขาแข็งแกร่งแค่ไหน
เหมือนแค่ชกเขาสักหมัด มือเธอก็คงเจ็บเอง
ตรงเอวและหน้าท้องของเขายังมีรอยแผลเก่าหลายเส้นที่สมานดีแล้วกระจายอยู่
ยิ่งเพิ่มความดุดันชวนคุกคามให้ร่างกายนี้ขึ้นอีกหลายส่วน
เขามองเธอ
ดวงตาลุ่มลึกคู่นั้นลึกล้ำเกินคาด
ทั้งตัวเขาราวกับคมดาบที่เพิ่งชักออกจากเหล็กหลอมร้อนระอุ ทั้งร้อนแรงและอันตราย
เสิ่นจืออี้ค่อย ๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดใบหน้าครึ่งซีกที่แดงก่ำไปแล้ว เหลือเพียงดวงตากลมใสราวไข่มุกคู่หนึ่งจ้องเขาไม่กะพริบ
ลู่เหยียนจั๋ววางมือลงบนเข็มขัด
“ยังจะดูอีกไหม”
เสิ่นจืออี้เงียบไปนาน
เขาจ้องเธอเขม็ง ก่อนเริ่มปลดเข็มขัด
เขาสวมกางเกงยีนส์สีเข้ม
เป็นทรงที่เน้นสัดส่วนจนดูรัดรูป
ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังมองเห็นส่วนที่นูนขึ้นใต้กางเกงได้...
“อ๊ะ!” จู่ ๆ เสิ่นจืออี้ก็ร้องขึ้นมา แล้วมุดเข้าไปในผ้าห่มทั้งตัว
หน้าแดงจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว
อายจะตาย...
ทำไมเขาถึงมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น... ราวกับว่าคนที่กำลังถอดเสื้อผ้าอยู่ตอนนี้เป็นเธออย่างนั้นแหละ...
“นอนแล้ว!” เธอยื่นมือข้างหนึ่งออกมาจากผ้าห่ม คลำหาสวิตช์อย่างสะเปะสะปะ