เสิ่นจืออี้แทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว
เธอเกลี้ยกล่อมตัวเองได้อย่างยากเย็น กว่าจะต้านทานกลิ่นหอมของอาหารที่ลอยมาจากบ้านลู่เหยียนจั๋วได้
ทั้งที่หิวก็ยังฝืนอดไว้ แล้วสั่งอาหารเดลิเวอรีที่ไม่ใส่สารปรุงแต่งมาหนึ่งชุด
แต่สุดท้ายก็รออยู่นานขนาดนั้น
สิ่งที่ได้กลับมาคือคำขอโทษจากไรเดอร์
“คุณผู้หญิงครับ ขอแจ้งให้ทราบอย่างเสียใจว่า มาลาทังไม่ชาไม่เผ็ดของคุณ ตอนนี้ไม่ใช่แค่ไม่ร้อนแล้ว แต่ยังหายไปด้วยครับ…”
“ผมไม่ได้แอบกินจริง ๆ ครับ”
“หมู่บ้านพักของคุณไม่ได้อยู่ข้างสถานีตำรวจหรอกหรือครับ?”
“ทำไมยังมีโจรขโมยอาหารอีกเนี่ย?”
เขาอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
เสิ่นจืออี้ไม่ได้เรียกให้เขาชดใช้ แค่นั่งถอนหายใจอยู่คนเดียวในบ้านอย่างเงียบ ๆ
เฮ้อ ซวยจริง ๆ
ติ๊ง ๆ—
ลู่เหยียนจั๋วส่งข้อความมา
“เมนูใหม่ จะมาลองชิมไหม?”
ตามมาด้วยรูปอาหารหลายรูปที่จัดวางถ่ายอย่างประณีต
อาหารบางจานยังร้อนฉ่า มีไอร้อนลอยขึ้นมา
เสิ่นจืออี้จ้องจนตาค้าง
แต่เธอก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว
ไม่ได้!
ถ้าลงไปบ้านเขา แล้วเขาทำเหมือนคราวก่อนอีกล่ะ…
พอนึกถึงการทรมานที่เขาจงใจทำกับเธอ เธอก็ยังรู้สึกหวาดผวาไม่หาย
เขาใจร้ายเกินไปแล้ว…
ถ้าเกิดขึ้นอีกครั้ง เธอกลัวจริง ๆ ว่าตัวเองจะอดใจไม่ไหวจนเผลอร้องขอเขา…
เธอไม่เอาหรอก…
เสิ่นจืออี้กัดริมฝีปาก ตัดสินใจเมินการล่อลวงอย่างจงใจของเขา แล้วลองทำอาหารกินเองดู
เธอวางโทรศัพท์ลง แล้วเดินไปทางห้องครัว
ห้องข้าง ๆ
ลู่เหยียนจั๋วมองหน้าต่างแชตที่ไม่มีข้อความตอบกลับอยู่นาน
เขาเหลือบมองกังเปิ้งที่นั่งอยู่บนพื้น จ้องเขาตาปริบ ๆ โดยมีถุงเดลิเวอรีคาบอยู่ในปาก
ดวงตาคมกริบราวเหยี่ยวค่อย ๆ หรี่ลง
“แกขโมยอาหารเดลิเวอรีแล้วโดนเธอจับได้ใช่ไหม?”