เมืองหนึ่ง ตรอกซอย
เสิ่นจืออี้เหลือบมองฉวีหลงที่หมดสติอยู่บนพื้น ก่อนเงยหน้ามองชายฉกรรจ์หน้าดุดันที่กำลังบีบเข้ามาจากไม่ไกล
เขาเป็นชาวต่างชาติหัวล้าน
ร่างอ้วนใหญ่สูงโปร่ง แขนเต็มไปด้วยรอยสัก ตาซ้ายสวมผ้าปิดตาสีดำ ส่วนตาขวาเป็นสีเทาอมฟ้า
ที่ท้ายทอยยังมีรอยสักหมาป่าดำอีกด้วย
“ไม่คิดเลยว่าคนที่เอาเอกสารไปจะเป็นสาวสวยบอบบางอย่างเธอ” บูร์ยิ้มลามกแล้วค่อยๆ เดินเข้ามา “ส่งเอกสารมา แล้วมาเป็นผู้หญิงของฉันสิ”
“ฉันจะไปยื่นเรื่องกับเบื้องบน ขอให้พวกเขาไว้ชีวิตเธอ”
เสิ่นจืออี้ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“มีใครบอกคุณไหมว่า ก่อนจะจีบผู้หญิง อย่ามองแค่หน้าตาของอีกฝ่ายอย่างเดียว?”
บูร์ชะงักไปครู่หนึ่ง
“แน่นอน”
“ฉันยอมรับว่าเธอสวยมาก แต่ฉันก็ชื่นชมความฉลาดของเธอด้วย”
“เพราะมีแต่คนฉลาดเท่านั้น ถึงจะเอารายชื่อไปจากมือของ Z ได้”
“ไม่ใช่หรือไง?”
“ที่ฉันหมายถึงคือ” เสิ่นจืออี้หรี่ตายิ้ม “นอกจากอย่ามองแค่หน้าตาคนอื่นแล้ว ก็ต้องดูหน้าตาตัวเองด้วยนะ”
บูร์ชะงักไปอีกครั้ง
พอได้สติก็โมโหขึ้นมา “เธอกล้าด่าฉันว่าขี้เหร่เหรอ?!”
เขาพุ่งเข้าใส่ราวกับหมีตัวหนึ่ง
“ถ้าไม่ยอมเป็นผู้หญิงของฉัน ก็ลงไปเป็นผีในนรกซะ!”
เสิ่นจืออี้เบี่ยงตัวหลบการโจมตีของเขา
บูร์พุ่งพลาด เซถลาไปข้างหน้าสองก้าว ก่อนจะหันกลับมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“เธอเป็นวิชาต่อสู้ด้วยเหรอ?”
เสิ่นจืออี้ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้ตอบ
สีหน้าของบูร์ดุดันขึ้น เขาหมุนตัวกลับมาอีกครั้ง ตั้งท่าต่อสู้อย่างเต็มที่ แล้วพุ่งเข้าจู่โจมโดยไม่ออมแรงอีก
……
หลังจากลู่เหยียนจั๋วหาที่พักของพวกเขาเจอ ก็ไม่พบใครอยู่ในบ้าน