ท่ามกลางการพัวพันแนบชิดของริมฝีปากและปลายลิ้น ลู่เหยียนจั๋วสัมผัสได้ถึงรสขมฝาดของหยาดน้ำตา
บางทีอาจเป็นน้ำตาของเขา
น้ำตาที่เขาหลั่งเพื่อจืออี้ของเขา
ลู่เหยียนจั๋วคลอเคลียริมฝีปากเธอ ท่ามกลางความรักอันรุนแรงเหลือแสน เขารู้สึกได้ว่าทั้งกายและใจของตนไหลไปหาเธออย่างไม่อาจหักห้าม
เขาโอบกอดเธอไว้
กักเธอไว้ในอ้อมแขน
รู้สึกว่าเธอเป็นสาหร่ายน้ำต้นหนึ่งที่แสนพิเศษ หยั่งรากอยู่ในทะเลลึกกลางใจเขา แกว่งไหวเบา ๆ อยู่ในฝ่ามือของเขา
แต่สาหร่ายต้นน้อยที่บอบบางเช่นนี้
กลับขับเคลื่อนทุกจังหวะหัวใจของเขา
แม้แต่ก้นทะเลมืดมิดที่สุดที่ไม่มีใครเคยไปถึง ยังเกิดพายุโหมกระหน่ำเพราะเธอ
เขาคิด
เขาจะรักเธออย่างเร่าร้อน รักเธอชั่วนิรันดร์
รักเพียงเธอคนเดียว
เพราะฉะนั้น ช่วยตอบรับความเร่าร้อนของเขากลับมาอย่างเดียวกันเถอะ
ที่รัก
*
เสิ่นจืออี้พาลู่เหยียนจั๋วกับฉวีหลงไปโรงพยาบาล
ฉวีหลงบาดเจ็บเล็กน้อย ไม่นานก็ฟื้นขึ้นมา
แต่กลับเป็นลู่เหยียนจั๋วต่างหาก
บนตัวเขามีบาดแผลจากมีดทั้งเล็กใหญ่หลายแห่ง เลือดไหลออกไปไม่น้อย
ตัวเขาเองกลับคิดว่าไม่เป็นไร
แต่เสิ่นจืออี้แทบตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
ลู่เหยียนจั๋วไม่ยอมอยู่โรงพยาบาล พันแผลเสร็จก็อยากกลับทันที
เธอจนปัญญา ได้แต่ถือยา ตั้งใจฟังคำกำชับของหมอจนจบ แล้วพาเขากลับบ้าน
หน้าโรงพยาบาล
ฉวีหลงก็อยากตามไปด้วย
ลู่เหยียนจั๋วหันกลับมา คิ้วขมวดต่ำ
“อาการคุณค่อนข้างหนักนะ”
“ควรนอนโรงพยาบาล”
ฉวีหลง: ?
ลู่เหยียนจั๋วจูงกังเปิ้งมาอีกตัว “อ้อ จริงสิ วันนี้กังเปิ้งก็ตกใจไม่น้อย พามันไปร้านสัตว์เลี้ยง อาบน้ำแล้วก็ทำสวยสักหน่อย”