ยามพลบค่ำเอ่อท่วมถนนราวกับกระแสน้ำ
ไฟถนนสว่างขึ้นทีละดวง ประหนึ่งทางช้างเผือกที่ถักทอขึ้นจากรัตติกาล
จนกระทั่งแสงสุดท้ายถูกกลืนหายไปทั้งสิ้น ทั้งเมืองก็จมอยู่ใต้ม่านรัตติกาล
ลู่เหยียนจั๋วสวมเสื้อแจ็กเก็ตสีดำทั้งตัว สวมหน้ากากปิดบังใบหน้า มือถือมีดสั้น ลอบเข้าไปในที่พักของเหลยเหวินนั่วอย่างไร้สุ้มเสียง
ดูเหมือนเจ้าของที่นี่จะเข้านอนไปแล้ว
ในกรงที่ห้องรับแขวนั้น มีหญิงสาวคนหนึ่งถูกแขวนไว้ ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล
เธอหลับตาอยู่ ปากถูกปิดด้วยเทปกาว
ดูเหมือนจะหมดสติไปแล้ว
ลู่เหยียนจั๋วขมวดคิ้ว
เขาตัดสินใจว่าจะฆ่าเหลยเหวินนั่วให้เสร็จก่อน แล้วค่อยกลับมาปล่อยเธอ
เขากลั้นหายใจ ค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปยังห้องนอนหลัก
ฝูซือหวานสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด
เธอขยับตัว ความเจ็บที่ข้อมือทำให้เกือบหมดสติไปอีกครั้ง
ทันใดนั้น เธอก็เห็นเงาดำวูบผ่านมุมมืดของห้อง
เธอส่งเสียงอู้อี้ พลางดิ้นไปมา
ลู่เหยียนจั๋วชะงักฝีเท้า ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ แล้วหันไปมองหญิงสาวในกรง
หากปล่อยให้เธอส่งเสียงดังต่อไป สักวันคงปลุกเหลยเหวินนั่วให้ตื่นขึ้นมาแน่
เขาค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้
ลงมือจัดการกับแม่กุญแจของกรงอยู่ครู่หนึ่ง
เขาเปิดประตูกรง แล้วตัดเชือกที่มัดเธอไว้
ฝูซือหวานทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง
เมื่อเงยหน้าขึ้นและเห็นคนตรงหน้า แววตาของเธอก็พลันเปล่งประกายด้วยความยินดีอย่างเหลือล้น
ลู่เหยียนจั๋ว!
เป็นลู่เหยียนจั๋วจริง ๆ!
ถึงเขาจะสวมหน้ากาก เธอก็ยังจำได้ว่าเป็นเขา!
เขามาช่วยเธอแล้วหรือ?
เธอก็รู้อยู่แล้วว่าโชคชะตาจะผูกพวกเขาไว้ด้วยกันอย่างแน่นหนา!
เธอเกิดมาเพื่อเป็นผู้หญิงของเขา!
ฝูซือหวานพุ่งเข้าไปหาเขาด้วยความตื่นเต้น แต่ลู่เหยียนจั๋วกลับถอยหลังไปเล็กน้อย