หลายวันต่อมา ลู่เหยียนจั๋วกับเสิ่นจืออี้พากังเปิ้งไปโรงพยาบาลสัตว์เพื่อตรวจเป็นครั้งสุดท้าย
“ฟื้นตัวได้ดีมากเลย ดูท่าทางจะได้รับการดูแลอย่างเอาใจใส่” หมอวางปากกาแล้วมองทั้งสองคนพลางยิ้ม
ยังจะบอกว่าไม่ใช่คู่รักอีกหรือ
หมาตัวนี้เป็นของผู้ชายคนนี้แท้ ๆ แต่กลับติดผู้หญิงคนนี้เป็นพิเศษ
เห็นได้ชัดว่าทั่วทั้งบ้านมีกลิ่นของเธออยู่เต็มไปหมด
บางครั้ง
สัตว์ก็อ่านคนออกยิ่งกว่าคนเสียอีก
“เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จก็พากลับได้แล้ว”
หมอพูดจบได้ไม่นาน จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องดังมาจากชั้นสอง
“ช่วยด้วย!”
“ไฟไหม้!”
คนที่อยู่ชั้นล่างพลันแตกตื่น
ควันหนาทึบลอยฟุ้งออกมา
พยาบาลคนหนึ่งโซเซวิ่งลงมาจากชั้นบน น้ำเสียงเจือสะอื้น “ข้างในยังมีแมวสองตัวกับหมาอีกหนึ่งตัว!”
“รีบโทรแจ้งดับเพลิงเร็ว!”
คำพูดยังไม่ทันขาด ลู่เหยียนจั๋วก็ขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะพุ่งขึ้นไปอย่างรวดเร็ว
เสิ่นจืออี้คิดจะตามขึ้นไป แต่ถูกเขาตวาดห้ามไว้
“อย่าขึ้นมา!”
“รออยู่ข้างล่าง!”
คลื่นความร้อนหอบเอากลิ่นไหม้ฉุนกึกพุ่งเข้าปะทะใบหน้า
ลู่เหยียนจั๋วดึงถังดับเพลิงจากผนัง ผลักประตูห้องดูแลสัตว์ห้องในสุดเข้าไป ท่ามกลางควันหนาทึบที่หมุนตลบ เขาได้ยินเสียงครางหงิง ๆ ของแมวกับหมาหลายครั้ง
เปลวไฟสว่างจ้าบาดแสบจนสติของเขาปวดร้าว
ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นย้อนกลับเข้ามาในหัวทีละฉาก
แผ่นหลังสูงใหญ่ร่างหนึ่งจุดสารเร่งไฟที่อยู่บนตัว ใช้ร่างกายเป็นกำแพงไฟ ขวางทางออกของอุโมงค์ยาวเหยียดเอาไว้……
“รีบไป!”
“รีบไปสิ!”
เสียงตะโกนอันแสนไกลฉีกกระชากออกมาจากส่วนลึกของความทรงจำ
สะเทือนไปถึงเส้นประสาททุกเส้นของเขา
ลู่เหยียนจั๋วสะบัดศีรษะอย่างเจ็บปวด แล้วพุ่งเข้าไปในกองไฟตามเสียงครางแผ่วเบานั้น……