กังเปิ้งเพิ่งจะอ้าปากเห่า “โฮ่ง” ก็ถูกลู่เหยียนจั๋วที่ไหวตัวทันกดปากไว้เสียก่อน
“กล้าปลุกเธอ แกตายแน่” เขาเตือนเสียงต่ำ
กังเปิ้งกะพริบตาปริบ ๆ
ลู่เหยียนจั๋วคลายมือออก
เมื่อเห็นว่ามันอยู่ภายใต้แรงกดดันเย็นเยียบจากทั่วร่างของเขา ก็ได้แต่ก้มหน้าลง แล้วเดินเข้ากรงไปเองอย่างเชื่อฟัง
เขายกคิ้วขึ้นอย่างพึงพอใจ
จากนั้นเหลือบมองเสิ่นจืออี้อีกครั้ง ก่อนลุกเดินเข้าครัวไป
……
ลู่เหยียนจั๋วปิดประตูครัว เสียงทำอาหารจึงถูกกั้นไว้ด้านนอก ไม่ได้รบกวนคนที่กำลังหลับฝันหวาน
แต่ตอนที่เขายกอาหารออกมา
กลิ่นหอมก็ลอยเข้าไปในจมูกของเสิ่นจืออี้เป็นระลอก
ดึงเธอให้ตื่นจากความฝัน
เสิ่นจืออี้ลุกขึ้นนั่ง ขยี้ตา ก่อนจะสังเกตเห็นผ้าห่มที่เลื่อนหลุดจากตัว
เธอใช้นิ้วคีบผ้าห่มไว้ แล้วชะงักไปชั่วขณะ
มองไปทางครัว ริมฝีปากก็คลี่ยิ้มอ่อนโยน
“ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงของลู่เหยียนจั๋วดังมาจากโต๊ะอาหาร
“อืม” เสิ่นจืออี้สวมรองเท้าแตะ แล้วเดินไปที่ห้องอาหาร พอเห็นอาหารที่มีครบทั้งสีสัน กลิ่น และรสเต็มโต๊ะ ดวงตาก็เป็นประกาย
ลู่เหยียนจั๋วช่วยเลื่อนเก้าอี้ให้เธอ แล้วจัดชามกับตะเกียบไว้ให้เรียบร้อย
“ยังเหลืออีกสองอย่าง เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว คุณกินก่อนได้เลย” เขามองเสิ่นจืออี้นั่งลง ก่อนหมุนตัวเดินกลับเข้าครัว
เดิมทีเสิ่นจืออี้ตั้งใจจะพูดตามมารยาทสักหน่อย อย่างเช่น “รอกินพร้อมคุณก็ได้”
แต่กับข้าวบนโต๊ะหอมเกินไปจริง ๆ
เธออดใจไม่ไหว คีบกุ้งมะนาวชิ้นหนึ่งเข้าปาก
เนื้อกุ้งที่แกะเปลือกแล้วหมักจนเข้าเนื้อ ทั้งเปรี้ยวทั้งเผ็ด ช่วยเรียกน้ำย่อยได้ดีเหลือเกิน
เธอเคี้ยวไปเคี้ยวมา ก็อดถอนใจไม่ได้