ลู่เหยียนจั๋ววางเสิ่นจืออี้ลงบนโซฟา แล้วหยิบกล่องยามา
“ดึงกางเกงขึ้นไป”
เสิ่นจืออี้ทำตามอย่างว่าง่าย
วันนี้เธอสวมกางเกงขายาวลำลองสีครีม ขากางเกงหลวม จึงดึงขึ้นได้ง่ายดาย
ผิวบริเวณน่องเผยออกมา
ลู่เหยียนจั๋วย่อตัวลงตรงหน้าเธอ ตรวจดูอย่างละเอียด
ผิวเนียนนุ่มไม่มีบาดแผลแม้แต่จุดเดียว กระทั่งรอยแดงสักเส้นก็ไม่มี
ลู่เหยียนจั๋วมองอยู่นาน ก่อนจะโยนยาลงบนโซฟาข้าง ๆ แทบจะหัวเราะด้วยความโมโห
“นี่หรือที่เธอบอกว่าบาดเจ็บ”
“แผลอยู่ตรงไหน” เขามองเธออย่างเข้มงวด
เสิ่นจืออี้กะพริบตาปริบ ๆ
“แต่มันเจ็บนะ”
ลู่เหยียนจั๋วสูดหายใจลึก ดวงตาหรี่ลง “เสิ่นจืออี้ ฉันไม่ใช่เครื่องมือให้เธอเอาไว้แก้เบื่อ”
“เจ็บจริง ๆ นะ” เสิ่นจืออี้ขมวดหน้า ดวงตาพร่าไปด้วยม่านน้ำ
น้ำเสียงของเธอก็นุ่มนวล
ราวกับกำลังกล่าวหาว่าเขาโหดร้าย
ลู่เหยียนจั๋วรู้สึกเหมือนตัวเองพ่ายแพ้ให้เธอ
เขายกขาเธอขึ้นมาอีกครั้ง ตรวจดูอย่างละเอียดทุกตารางนิ้ว ไม่ปล่อยให้ผิวส่วนไหนรอดสายตาไปได้ ในที่สุดก็พบรอยแดงเล็กจ้อยตรงรอยพับด้านในของข้อพับเข่า
แทบไม่เหมือนแผลถลอกด้วยซ้ำ
ดูคล้ายตุ่มเล็ก ๆ ที่ยังไม่ทันขึ้นเต็มที่จากยุงกัดมากกว่า
“ตรงนี้เจ็บหรือ”
เขาเงยหน้ามองเธอ แล้วกดเบา ๆ ลงบนรอยแดงนั้น
“อืม” เสิ่นจืออี้ขมวดคิ้ว ขยับน่องเล็กน้อย “เบา ๆ หน่อยสิ”