สิ่งที่ปรากฏตรงหน้า
คือภาพงดงามสะเทือนใจยิ่งกว่าตอนมองพระอาทิตย์ตกเมื่อครู่เสียอีก
ลู่เหยียนจั๋วแทบหยุดหายใจ
เพียงแวบเดียว
ก็เหนือกว่าจินตนาการแสนเหลวไหลทั้งหมดของเขา
ร่างกายเขาตอบสนองขึ้นมาแทบจะทันที
จากนั้นเขาก็รีบช่วยรวบผ้าขนหนูให้เธอด้วยความเร็วที่สุด
เสิ่นจืออี้ถึงได้สติกลับมาจากอาการเหม่อลอย
ผิวที่เดิมถูกไอน้ำร้อนอบจนกลายเป็นสีชมพูอ่อน บัดนี้ยิ่งแดงระเรื่อกว่าเดิม
“คุณ... คุณเห็นหมดแล้วเหรอ” เธอยืนตัวตรงขึ้นอย่างโซเซ
แล้วผลักอกเขาออก
“อืม”
ลู่เหยียนจั๋วหน้าแดงตั้งแต่โคนหูจรดลำคอ
เขาเหลือบมองเธอ
“สวยมาก” เขาตอบตามตรง
เสิ่นจืออี้เขินจนไหล่สั่นระริก ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะเป็นลม
หัวใจดวงหนึ่งเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ
ภายใต้ความกระดากอายอย่างรุนแรง
เพียะ!
เธอตบหน้าเขาหนึ่งฉาด
“คุณ... คุณนี่มันคนลามก”
ลู่เหยียนจั๋วหันหน้าไปทางอื่น ประโยคแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวกลับเป็นว่า
เธอหอมจัง
เขาก็ตบหน้าตัวเองตามไปด้วย
“ใช่”
“ผมมันคนลามก”
เขาไม่เพียงลามก ยังวิปริตอีกต่างหาก
แค่เธอยืนอยู่ตรงนี้ ก็จุดประกายจินตนาการต่ำช้าทั้งหมดในตัวเขาแล้ว
ภาพผิวขาวเนียนที่โค้งเว้าเมื่อครู่ ราวกับไวรัสที่ฝังลงในหัวใจเขา
จนทุกครั้งที่หัวใจเต้น ก็ชวนให้เคลิบเคลิ้มจนแทบสิ้นสติ
ราวกับถูกมนตร์สะกด
“จืออี้...” เขาหันไปมองเธอ ดวงตาดำสนิทมีความปรารถนาลึกล้ำข้นเหนียวเอ่อล้น “ผมรับผิดชอบคุณได้ไหม”
“ผมอยากรับผิดชอบคุณ”
“ฝันไปเถอะ!” เสิ่นจืออี้แทบจะกระโดดขึ้นมา
เธอไม่สนด้วยซ้ำว่าผมยังเปียก รีบพุ่งขึ้นไปบนเตียงแล้วนั่งห่อร่างตัวเองด้วยผ้าห่ม