เสิ่นจืออี้กอดชายหนุ่มที่ซบหน้าอยู่ตรงซอกคอของเธอ เงียบงันไม่พูดไม่จา จู่ ๆ ก็หัวเราะเบา ๆ พลางถอนหายใจ
“เฮ้อ อากาศแบบนี้ ทำไมถึงดีเสียจริงนะ”
“ถ้าฝนตกก็คงดี”
“ถ้าฝนตก ใครบางคนก็จะได้ร้องไห้ให้สะใจสักที”
“สวรรค์นี่ไม่รู้จักดูจังหวะเอาเสียเลย”
“ทำไมไม่รู้จักยื่นบันไดให้คนลงบ้างนะ”
ความเย็นชาและหม่นหมองที่ปกคลุมทั่วร่างของลู่เหยียนจั๋ว ถูกคำพูดไร้สาระของเธอทำให้สลายหายไป
เขาคลายอ้อมแขน
คิ้วและดวงตาคมกริบถูกแสงอาทิตย์ยามเย็นแต้มประกายระยิบระยับ ดูอ่อนโยนขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ
“ถ้าฝนตก ก็คงไม่ได้เห็นพระอาทิตย์ตกสวย ๆ แบบนี้แล้ว”
เขาหันไปมองทะเล
ดวงไฟสีทองหลอมละลายค่อย ๆ จมลง
ท่ามกลางการประจันหน้ากับคลื่นทะเล มันค่อย ๆ เลือนความคมกล้า กลายเป็นอ่อนโยนและเอื่อยเฉื่อย ราวกับน้ำผึ้งที่ถูกยืดจนละลาย ซึมลงไปในเกลียวคลื่นที่โหมซัดทีละน้อย
เมื่อก่อนเขาเคยคิดว่า
ความงดงามของชีวิตอยู่ที่ความเจิดจรัสของมัน
แต่ก็เหมือนพระอาทิตย์ตกดวงนี้ เป็นจุดจบที่ไม่อาจย้อนคืน
แต่ตอนนี้...
เขาหันไปมองเสิ่นจืออี้
เห็นคิ้วตาอ่อนโยนของเธอถูกแสงอาทิตย์อบอุ่นส่องสว่าง ดวงตา ปลายจมูก และเม็ดริมฝีปาก ล้วนดูน่ารัก และเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งชีวิต
เขาคิด
ที่แท้แล้วมันไม่ใช่จุดจบ
แต่เป็นจุดเริ่มต้นอีกแบบหนึ่งที่เจิดจรัสและน่าหลงใหล
หัวใจของลู่เหยียนจั๋วเต้นแรงขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกว่าตนเองมีชีวิตอยู่จริง ๆ
“เสิ่นจืออี้ ขอบคุณนะ”
เขารู้ว่า การที่เธอมาลั่วเซี่ยเจิ้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ