ในที่สุดเสิ่นจืออี้ก็มองเห็นหน้าของลู่เหยียนจั๋วชัดเจน
เขาเป็นผู้ชายที่มีใบหน้าดุดันชวนให้รู้สึกถึงอันตราย
ผมสั้นเกรียน คิ้วคมเข้มดูเคร่งขรึม ตรงหางคิ้วซ้ายมีรอยแผลเป็นสั้น ๆ อยู่เส้นหนึ่ง
ดวงตาของเขาดำสนิทราวกับเหยี่ยว สันจมูกโด่ง ริมฝีปากบาง ใบหน้าเย็นชา แม้แต่สายตาที่ตวัดมองก็ยังคมกริบราวกับคมมีด ทำให้คนรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ
แค่มองเขาแวบเดียวก็รู้สึกได้ว่าเป็นคนอันตราย
เขาถอดเสื้อคลุมชุดทำงานออกแล้ว ตอนนี้สวมเพียงเสื้อกล้ามสีดำตัวเดียว กล้ามเนื้อเป็นมัดบนอกและแขนเผยให้เห็นอย่างเด่นชัด ประกอบกับผิวสีทองแดงดูกร้านแดดกร้านลม แข็งแกร่งสมชายชาตรี ราวกับเพิ่งถูกแสงแดดแผดเผาจนไอร้อนลอยกรุ่นไปทั้งตัว
กลิ่นอายของชายชาตรีเปี่ยมฮอร์โมนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
เสิ่นจืออี้รู้ดีว่าหุ่นแบบนั้นไม่ใช่สิ่งที่ฝึกได้จากการเข้าฟิตเนส
แต่เป็นความแข็งแกร่งที่ผ่านการขัดเกลาจากสมรภูมิอันโหดร้ายที่สุด ท่ามกลางควันปืน โคลนตม และเศษหิน
เธอสบตากับเขา
ลู่เหยียนจั๋วเห็นหมอกอ่อนโยนและประกายระยิบระยับในดวงตาของเธอ จึงขมวดคิ้วแล้วหันไปมองสุนัขพันธุ์บอร์เดอร์คอลลี่บนพื้น
“กังเปิ้ง เข้ามา”
สายตาของเขาคมเข้ม น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจ
เจ้าหมามองเสิ่นจืออี้อย่างอาลัยอาวรณ์ ส่งเสียง “โฮ่ง” หนึ่งครั้ง ก่อนจะสะบัดหางอย่างไม่เต็มใจแล้วเดินเข้าห้องไป
อุ้งเท้าเพิ่งก้าวพ้นประตู มันก็หันกลับไปมองเสิ่นจืออี้อีกครั้ง
ลู่เหยียนจั๋วปิดประตูดังปัง ตัดขาดสายตาของมัน
กังเปิ้ง: ……
“โฮ่ง!”
มันเห่าอย่างไม่พอใจ
“อย่าใช้สายตาหมานั่นมองฉัน” ลู่เหยียนจั๋วหันหน้ากลับอย่างเย็นชา ก้มตามองมัน “แล้วก็อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับคนที่ไม่เกี่ยวข้อง”