อู่ซ่อมรถ
ลู่เหยียนจั๋วนอนหงายอยู่ใต้ท้องรถ ก่อนจะไถลออกมา หมุนประแจในมือเล็กน้อย แล้วเข็นรถ ก่อนลุกขึ้นยืนอย่างคล่องแคล่ว
ฉวีหลง เจ้าของร้าน ยื่นผ้าขนหนูให้
“พี่จั๋ว ทางหน่วยปิงฮู่ส่งข่าวมา ถามว่าพี่จะกลับไปเมื่อไหร่”
“ไม่กลับแล้ว”
ลู่เหยียนจั๋วเช็ดเหงื่อ แล้วโยนผ้าขนหนูกลับไปให้เขา
“ไม่กลับจริง ๆ เหรอ?!” ฉวีหลงตกใจ
“จะอยู่เฝ้าอู่ซ่อมรถของผมเลยเหรอ?”
เขาเก็บสีหน้าตกใจ ก่อนเอ่ยอย่างเสียดายอยู่บ้าง “นั่นมันเหมือนเอาปืนใหญ่ยิงยุง ใช้คนเก่งเกินงานไปหน่อยนะ”
ลู่เหยียนจั๋วมองท้องฟ้าด้านนอกอย่างไร้สีหน้า
มืดครึ้มจนมองไม่เห็นแม้แต่ดาวสักดวง
ไม่ต่างจากเส้นทางข้างหน้าของเขาที่ไร้ชีวิตชีวา
ลมกรรโชกพัดใบไม้ เสียงเสียดสีกันดังซ่า ๆ ขณะกระแทกประตู
ไม่ต่างจากพายุในใจเขาที่ไม่มีวันสงบ
นี่ก็เป็นโทษทรมานที่เขาสมควรได้รับเช่นกัน
ลู่เหยียนจั๋วถอนสายตากลับ น้ำเสียงราบเรียบ “ถ้านายไม่อยากให้ฉันอยู่ ฉันก็ไปหาที่อื่น”
“โธ่! พี่จั๋วพูดแบบนี้ก็ทำผมลำบากใจแย่สิครับ”
ฉวีหลงร้องโอดครวญ
“อู่ซ่อมรถนี่ก็พี่เป็นคนออกเงินเปิดให้ผมแท้ ๆ”
“อีกอย่าง ถ้าตอนนั้นไม่ได้พี่กับพี่หยางอู่ ผมคงไม่มีทางรอดชีวิตกลับมาจากที่บ้า ๆ นั่นได้หรอก”
“ถ้าพี่เต็มใจ จะอยู่ที่นี่ไปทั้งชีวิตก็ได้”
พอได้ยินชื่อที่คุ้นเคย สีหน้าของลู่เหยียนจั๋วก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ฉวีหลงรู้ตัวว่าพูดผิด จึงตบปากตัวเองเบา ๆ
เขายืนอยู่ข้าง ๆ แล้วเงียบไป
“พอแล้ว” ลู่เหยียนจั๋วเหลือบมองเขา “ฉันกลับก่อน”
“พรุ่งนี้จะมีรถแต่งสำหรับสนามแข่งเข้ามาซ่อม พอพวกเขามาถึงก็ติดต่อฉัน”