ลู่เหยียนจั๋วไม่ใส่ใจ
แต่เสิ่นจืออี้กลับเขินจนแทบทำอะไรไม่ถูก
เรื่องนี้ต่างอะไรกับการที่ลูกเห็นพ่อแม่แสดงความสนิทสนมกันต่อหน้ากันเล่า?
เธอตบไหล่เขาเป็นเชิงผลักไส หลบเลี่ยงริมฝีปากที่กำลังจุมพิตไล้ซอกคอของตัวเอง “ลู่เหยียนจั๋ว หยุดเดี๋ยวนี้นะ...”
ลู่เหยียนจั๋วจับมือข้างนั้นไว้ พาเธอสัมผัสความร้อนรุ่มของเขา
“จะให้หยุดยังไง?”
เขาถามเธอด้วยเสียงแหบพร่า แววตาร้อนแรงจนน่าตกใจ
เสิ่นจืออี้ตกใจจนรีบชักมือกลับ
“ค...คุณทำไม...”
“ที่รักสวยเกินไปแล้ว” เขาไม่ปิดบังความปรารถนาของตัวเองแม้แต่น้อย
เสิ่นจืออี้ทั้งอับอายทั้งโกรธจนแทบอยากตาย
คำพูดแบบนี้ เขาพูดออกมาได้ยังไงหน้าตาเฉย?
เขาพูดได้สบายปาก แต่เธอฟังแล้วยังเขินแทบแย่...
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก—”
จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก
ลู่เหยียนจั๋วตั้งใจจะนั่งนิ่งไม่สนใจ แต่เสียงนั้นกลับดังขึ้นเรื่อย ๆ แถมไม่มีทีท่าว่าคนเคาะจะยอมจากไป
เขาลุกขึ้นอย่างหงุดหงิด พลางสบถในใจ
เสิ่นจืออี้เอามือปิดหน้าอันร้อนผ่าว เอนนอนหงายอยู่บนโซฟา แล้วหันหน้าหนีไปอีกทางราวกับเพิ่งรอดพ้นจากภัยพิบัติ
ลู่เหยียนจั๋วช่วยติดกระดุมให้เธอ จัดผมให้เรียบร้อย แล้วลูบผ้าที่ถูกเขาขยำจนยับให้เรียบ ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา
แต่เพิ่งเดินไปได้สองก้าว เขาก็หันกลับมาอีกครั้ง
เขาก้มตัวลง จับท้ายทอยเธอไว้ แล้วจูบกลีบปากเธออย่างหนักหน่วง
ในดวงตาเต็มไปด้วยความไม่รู้จักพอ
จากนั้นเขาจึงเดินไปเปิดประตูพร้อมบ่นพึมพำอย่างหงุดหงิด
เสิ่นจืออี้เขินจนเอนตัวลงไปบนโซฟา
ลู่เหยียนจั๋วเปิดประตูออก เห็นชายแปลกหน้ายืนอยู่ด้านนอก รูปร่างผอมเพรียว ท่าทางเรียบร้อย สวมแว่นตา ดูอายุเพียงยี่สิบต้น ๆ คิ้วเข้มของเขาขมวดเข้าหากันทันที