“ลู่……”
ฝูซือหวานกำลังจะก้าวไปข้างหน้า จู่ ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นมาจากด้านหลัง ปิดปากเธอไว้
“นังแพศยา ยังคิดจะหนีไปไหนอีก?”
ฝูซือหวานรู้สึกเย็นวาบไปทั่วแผ่นหลัง
เป็นเหลยเหวินนั่ว
เธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
“อื้อ! อื้อ อื้อ!”
ฝูซือหวานยื่นมือไปคว้าฝ่ามือใหญ่ของเหลยเหวินนั่ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว พลางร้องตะโกนไปทางลู่เหยียนจั๋ว
แต่คนที่อยู่ด้านหลังกลับออกแรงบีบจนเสียงของเธอถูกข่มไว้ทั้งหมด
“ร้องอีก ฉันจะบิดคอแกให้หักเดี๋ยวนี้!” เหลยเหวินนั่วขู่เสียงเหี้ยม
ฝูซือหวานเงียบเสียงลงทันที
“เก่งนักนะ นังสารเลว หลอกให้ฉันไปเอาเอกสาร แต่รายชื่อกลับไม่ได้อยู่ที่นั่นเลย”
“ที่แท้ก็หลอกให้ฉันออกไป จะได้หนีงั้นเหรอ?”
เขาโกรธจนถึงขีดสุด ก่อนหัวเราะออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม
“กล้าเล่นตลกกับฉัน ฉันจะทำให้แกรู้ว่าต้องชดใช้ยังไง”
ฝูซือหวานเบิกตากว้าง
เป็นไปได้ยังไง……
รายชื่อจะไม่อยู่ที่นั่นได้ยังไง?!
เธอรู้ว่าลู่เหยียนจั๋วมีเพื่อนคนหนึ่งที่ตายไปตั้งแต่ยังหนุ่ม
เขาซื้อที่ฝังศพแปลงหนึ่งในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ให้เพื่อน แม้จะไม่ได้สลักชื่อไว้ แต่ทุกปีเขาจะไปไหว้หลุมศพ
ครั้งหนึ่ง เธอกับเขาทะเลาะกัน
เธอเผลอหยิบของไปขว้างจนสุนัขของเขาบาดเจ็บ
เพื่อไม่ให้เธอถูกสุนัขกัดอยู่ที่บ้าน เขาจึงจำใจพาเธอไปที่สุสานด้วย
ตอนนั้นเธอกำลังคิดจะหนี จึงดึงดันไม่ยอมเข้าไปกับเขาเด็ดขาด
ลู่เหยียนจั๋วไม่มีทางเลือก ได้แต่ฝากเธอไว้ที่สำนักงานจัดการ ให้เจ้าหน้าที่ช่วยดูแล