ลู่เหยียนจั๋วส่งเสียงฮึดในลำคอ เม้มริมฝีปาก สีหน้าเย็นชาแข็งกระด้าง
“ฉันไม่ขอโทษหมาหรอก”
โดยเฉพาะหมาชาเขียวตัวนี้
ต่อให้เอาปืนจ่อหัว เขาก็พูดไม่ออก
หูกังเปิ้งลู่ลง
มันเงยหน้าขึ้นสบสายตาคมกริบเย็นเยียบของเขา พลันรู้สึกหวาดผวา รีบวิ่งไปหลบหลังเสิ่นจืออี้
แล้วยื่นหัวออกมามองเขา
เสิ่นจืออี้ถลึงตาใส่ลู่เหยียนจั๋ว “คุณดุมันอีกแล้ว”
กังเปิ้งส่งเสียงหงิงเบา ๆ
ลู่เหยียนจั๋วเห็นท่าทางแบบนั้นของมันทีไรก็หงุดหงิดขึ้นมาทุกที
แต่คนที่เขารักกลับชอบไม้นี้เสียอย่างนั้น
แววตาของเขาวูบไหว
เขาโน้มตัวคว้าซี่กรงเหล็ก ขยับเข้าใกล้เสิ่นจืออี้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความน้อยใจ
“ฉันถูกใส่ร้าย”
“ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”
“มันขี้ขลาดเอง จะโทษใครได้?”
“หรือไม่ก็เพราะหน้าฉันดูดุเกินไป แม้แต่หมาก็ยังกลัว…”
“ก็จริง…สภาพฉันแบบนี้ คงไม่มีใครชอบหรอก” จู่ ๆ เขาก็ก้มหน้าลง สีหน้าหม่นหมองเศร้าสร้อย “มิน่าล่ะคุณถึงชอบมัน ไม่ชอบฉัน…”
เสิ่นจืออี้: …
“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”
เห็นลู่เหยียนจั๋วยังคงก้มหน้าอยู่ เธอก็ใจอ่อน ยื่นมือไปลูบมือเขา “จริง ๆ นะ คุณไม่ได้ดูดุเลย แถมยังหล่อมากด้วย”
“หล่อจริง ๆ”
“ไม่มีใครไม่ชอบคุณหรอก”
“ไม่ขอโทษก็ไม่ต้องขอโทษ อย่าทำหน้าแบบนี้สิ”
ลู่เหยียนจั๋วเงยหน้าขึ้นทันที
“งั้นคุณชอบฉันไหม?”
เสิ่นจืออี้ชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าแดงเรื่อ หันหน้าหนีแล้วตอบเสียงเบาแทบไม่ได้ยินว่า “อืม”
ลู่เหยียนจั๋วแทบจะตื่นเต้นจนดึงซี่กรงหลุด
“งั้นคุณตกลงเป็นแฟนฉันแล้วใช่ไหม?”
เสิ่นจืออี้มองเขาอีกครั้ง ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว