เสิ่นจืออี้เบิกตาโตจนแทบช็อก
มือเธอสั่น กางเกงในร่วงลงพื้น
พอได้สติ เธอก็รีบก้มเก็บผ้าสีดำผืนนั้นอย่างกระวนกระวายใจ แล้วลอบมองไปทางระเบียงห้องข้าง ๆ
“กังเปิ้งเด็กดี ช่วยคาบอันนี้กลับไปให้หน่อยนะ”
เธอทำท่าจะยัดก้อนผ้านั้นใส่ปากกังเปิ้ง
ใครจะรู้ว่ามันกลับหันหน้าหนีอย่างรังเกียจ
แถมยังพ่นลมหายใจฮึดฮัดออกทางจมูก
ดูเหมือนมันยังติดใจเรื่องที่ลู่เหยียนจั๋วเพิ่งบอกให้มันไปนอนที่ระเบียง
เสิ่นจืออี้ชะงักไปอย่างกระอักกระอ่วน
เธอกำก้อนผ้าไว้ในมือ รู้สึกว่ามันร้อนจนแทบถือไม่ไหว
กังเปิ้งเอาตัวมาเบียดเสิ่นจืออี้อีกครั้ง จากนั้นก็ถอยหลังแล้วกระโจนข้ามไปลงบนระเบียงฝั่งตรงข้ามอย่างมั่นคง
มันยังหันกลับมากระดิกหางให้เสิ่นจืออี้ด้วย
ราวกับกำลังรอให้เธอชม
เสิ่นจืออี้: …
เธอจึงได้แต่ยกนิ้วโป้งให้
กังเปิ้งดีใจจนหมุนตัวอยู่กับที่หนึ่งรอบ
เสิ่นจืออี้ก้มหน้าลงอย่างจนใจ
พอเห็นกางเกงในในมือ ภาพลู่เหยียนจั๋วคาบบุหรี่ก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างไร้สาเหตุ
คางของเขา ข้อนิ้วของเขา…
ทุกส่วนล้วนดูแข็งแกร่ง เย็นชา คมเข้ม และหยาบกระด้าง
ในจินตนาการของเธอ ราวกับหนวดเคราสั้นสีเขียวครึ้มของเขาทิ่มโดนเธอเข้า
ทำเอาเธอสะดุ้งวาบ
เป็นชายชาตรีตัวจริงหรือเปล่านะ?
หรือว่าแค่ดูดีแต่ใช้งานไม่ได้?
ความอยากรู้อยากเห็นอย่างรุนแรงทำให้เธอเผลอกางผ้าออก แล้วแอบมองตรงกลางแวบหนึ่ง
จากนั้นก็รีบขยำมันกลับทันที
ใบหน้าขาวผ่องค่อย ๆ แต้มสีแดงระเรื่อขึ้นมา
ยะ… ใหญ่จัง…
จะตายแล้ว
รู้สึกว่าผ้าผืนนั้นยิ่งร้อนมือขึ้นไปอีก
พอหันกลับไป ก็เห็นกังเปิ้งกำลังกะพริบตาปริบ ๆ มองเธอด้วยแววตาใสซื่อไร้เดียงสา
เสิ่นจืออี้รู้สึกเหมือนถูกจับได้ จึงรีบลุกขึ้น
“ลูกกตัญญู ไม่เห็นอะไรทั้งนั้นนะ”