ยามราตรีมาเยือน ณ ตระกูลโจว
โจวอวี่เชินส่งหมอกลับไปแล้ว ก่อนจะมองเสิ่นจืออี้ที่นอนอยู่บนเตียง
เธอหลับตาสนิท ใบหน้าขาวผ่องสงบนิ่ง ขนตายาวดุจขนนกกาปกคลุมอยู่ ริมฝีปากอิ่มเอิบกลมมน
ดูอ่อนโยนและน่ารัก
หมอบอกว่าอาการเวียนศีรษะและเลือดออกเกิดจากการถูกกระตุ้นมากเกินไป
พักผ่อนสักคืนก็จะดีขึ้น
โจวอวี่เชินเดินไปคุกเข่าข้างเตียง สายตาอาลัยอาวรณ์ทอดผ่านใบหน้ายามหลับของเธอ ฟังเสียงลมหายใจแผ่วเบา ในใจค่อย ๆ ก่อเกิดความคิดเพ้อคลั่งที่ไม่อาจหวนคืน
เขาอยากขังเธอไว้แบบนี้ เก็บเธอไว้ข้างกาย
ไม่ให้ใครเห็น
ไม่ให้ใครแย่งไป
ให้อยู่ในบ้านของเขาตลอดไป ห่อตัวเธอไว้ในผ้าห่มของเขาแบบนี้……
กริ๊ง ๆ——
เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นกะทันหันตัดความคิดของเขาขาด
โจวอวี่เชินขมวดคิ้ว หยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา เมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอว่า “สายจากหนุ่มหุ่นสูง 181 พร้อมกล้ามหน้าท้องแปดก้อน” แววตาก็ยิ่งเย็นชา
นิ้วยาวปัดรับสาย
“เธอกำลังนอนอยู่” โจวอวี่เชินพูดเสียงเย็น “อย่าโทรมาอีก”
ถ้อยคำนั้นแฝงการอวดและคำเตือนที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัว
ปลายสายเงียบไปทันที
ชุนชุนถือโทรศัพท์ไว้ มองมันด้วยแววตาฉงน ก่อนดวงตาจะพลันสว่างวาบ
นี่คงไม่ใช่……หนุ่มหล่อหน้าน้ำแข็งคนนั้นหรอกนะ?!
ดวงใจน้อยไปนอนค้างบ้านเขาแล้วเหรอ?!
ชุนชุนยิ้มอย่างมีเลศนัย รีบตอบรับว่า “อ๋อ ๆ ได้เลย!”
“รอดวงใจน้อยตื่นแล้ว ช่วยบอกให้เธอโทรกลับหาฉันด้วยนะ~”
“งั้นไม่รบกวนพวกคุณแล้ว บ๊ายบายหนุ่มหล่อ~”
ดูท่าว่าวันนี้คงไม่ได้อ่านการ์ตูนแล้ว
แต่กลับได้ข่าวซุบซิบมาแทน!
ชุนชุนหัวเราะคิกคัก วางสายอย่างอิ่มอกอิ่มใจ