แสงอาทิตย์ยามเย็นราวเศษทอง
แต่งแต้มท้องฟ้าให้เป็นสีส้มอมชมพูอันอ่อนโยน
เสิ่นจืออี้เดินอยู่ในแนวป่าเล็ก ๆ ของโรงเรียน พลางคุยโทรศัพท์กับชุนชุน บรรณาธิการของเธอ
นักเรียนสองสามคนเดินผ่านไปมาอยู่ข้าง ๆ
“ดวงใจน้อย! ผลงานใหม่ของเธอเพิ่งลงไปแค่สองตอน ยอดสั่งซื้อตอนแรกก็พุ่งขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของเว็บไซต์แล้ว!”
“สุดยอดมาก สุดยอดจริง ๆ!”
“ตอนหน้าจะอัปเดตเมื่อไหร่เหรอ?” ชุนชุนตื่นเต้นจนร้องลั่น “ว่าแต่ต้นแบบของหนุ่มเย็นชาสุดเท่ในเรื่องเธอคือใครกันแน่?”
“ฉันชักอยากเจอเขาขึ้นมาแล้วสิ”
เสิ่นจืออี้ยิ้ม ใบหน้าครึ่งหนึ่งอาบแสงอาทิตย์ “ไว้มีโอกาสค่อยว่ากัน”
“มีต้นแบบจริง ๆ ด้วยเหรอ?!” ชุนชุนตะลึง
“เธอคงไม่ได้คบกันแล้วหรอกนะ?”
“ยังค่ะ” เสิ่นจืออี้เห็นเงาร่างคุ้นตาวูบผ่านหลังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล
รอยยิ้มของเธอค่อย ๆ ลึกขึ้น
“แต่ก็ใกล้แล้วล่ะ”
ชุนชุนหัวเราะอย่างมีเลศนัย “ถ้าอย่างนั้น ฉากที่เธอวาดตอนฝึกให้เขาเชื่องในมังงะ คงเป็นสิ่งที่เขาทำไปแล้วทั้งหมดเลยสินะ?”
“เร้าใจเกินไปแล้ว!”
“แล้วตอนหน้าล่ะ? หัวข้ออะไร?”
เสิ่นจืออี้หรี่ดวงตายิ้ม นึกถึงชุดที่โจวอวี่เชินรับปากว่าจะใส่ให้เธอ ก็เร่งฝีเท้าอย่างอดใจรอไม่ไหว
“คืนนี้ก็วาดเสร็จแล้ว”
“ถึงตอนนั้นเธอก็จะรู้เอง”
เธอแสร้งเป็นเด็กดีมานานขนาดนี้ ถึงเวลาทวงดอกเบี้ยจากเขาสักหน่อยแล้ว
เธอวางสาย
แล้วเดินไปยังต้นไม้ใหญ่ต้นเมื่อครู่
เพิ่งเดินเข้าไปใกล้ มือข้างหนึ่งก็เอื้อมมาจากหลังกอหญ้าแล้วดึงเธอเข้าไป
“ชู่ เป็นฉันเอง”
โจวอวี่เชินเอนกายอยู่ด้านหลังเธอ มือปิดริมฝีปากของเธอไว้ พลางเอ่ยเสียงต่ำ