ชีอวี่หรันนิ่งไปนาน ก่อนจะตอบกลับว่า
“ใช่”
เขาไม่มีวิธีอื่นที่จะเข้าใกล้เธอได้ ทำได้เพียงอาศัยเจ้าแมวน้อยตัวนี้เท่านั้น
แถม…
ชีอวี่หรันมองแมวน้อยในรูปที่นั่งอยู่บนตักของเสิ่นจืออี้
หัวของมันพิงอยู่กับข้อมือเธอ อุ้งเท้าหน้ากอดแขนเธอไว้แน่น
หางพาดอยู่บนท้องน้อยของเธอ อุ้งเท้าหลังก็กดอยู่บนขาเธอ
แม้จะมีเสื้อผ้าคั่นอยู่ แต่เขากลับรู้สึกว่ามันคลุกเคล้ากลิ่นอายของเธอไปหมดแล้ว…
แววตาของชีอวี่หรันมืดลงเล็กน้อย
เขานึกถึงคำพูดของชีจินจิ่วที่ว่าเธอไม่ชอบน้องชายอย่างเขา…
นิ้วยาวแตะหน้าจอสองสามครั้ง
@หนุ่มดีห้าดี: “ถ้ายุ่งมาก งั้นส่งแมวน้อยกับของของมันมาพร้อมกันเลยไหม เรียกบริการส่งด่วนในเมืองก็ได้ ค่าส่งฉันออกเอง”
เขาส่งที่อยู่หมู่บ้านไปให้
“วางไว้กับ รปภ. หน้าทางเข้าก็ได้”
“ฉันจะลงไปรับเอง”
เสิ่นจืออี้เห็นที่อยู่แล้วรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
อาจิ่วเหมือนจะมีบ้านอยู่ที่หมู่บ้านนี้ด้วยเหมือนกัน
แต่ปกติก็ไม่ค่อยได้มาพักที่นี่
เธอเคยส่งดอกไม้ให้ลูกบ้านที่นี่ด้วย
ที่นั่นปลอดภัยดี พื้นที่สีเขียวก็สวยงาม ฝ่ายนิติบุคคลยังดูแลรับผิดชอบดีมาก
ถ้านิวไหน่เผลอหลงทางขึ้นมา ก็น่าจะหาเจอได้ทันที
เธอวางใจที่จะให้อยู่ที่นี่
“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันเก็บของ แล้วเรียกบริการส่งด่วนในเมืองให้นิวไหน่เลย”
@หนุ่มดีห้าดี: “มันชื่อนิวไหน่เหรอ?”
@ร้านดอกไม้ระลึกถึง: “ใช่ค่ะ ถ้าคุณไม่ชอบชื่อนี้ จะเปลี่ยนชื่อให้มันก็ได้นะคะ”
เสิ่นจืออี้มองแมวน้อยแล้วรู้สึกอาลัยอาวรณ์
“หลังจากส่งไปแล้ว ผมขอแวะไปหามันเป็นครั้งคราวได้ไหมครับ”
“หรือ…ถ้าคุณถ่ายรูปมันไว้ จะส่งมาให้ผมดูบ้างเป็นครั้งคราวได้ไหมครับ”
“ถ้าลำบากก็ไม่ต้องก็ได้ค่ะ”
“ขอบคุณนะคะ”
เธอโอนเงินไปให้ส่วนหนึ่ง
แต่ชีอวี่หรันไม่ได้รับเงิน
“นิวไหน่ก็ดีอยู่แล้ว เรียกชื่อนี้แหละ”