เสิ่นจืออี้กดเข้าไปดู พบว่าเป็นลูกค้าแปลกหน้าที่ไม่เคยมาซื้อดอกไม้ที่ร้านมาก่อน
รูปโปรไฟล์เป็นลูกสุนัขตัวหนึ่งที่วาดออกมาได้อย่างนามธรรมสุด ๆ
@พ่อจอมป่วน: “เอ่อ... กิจกรรมยังอยู่ไหมครับ?”
เสิ่นจืออี้จ้องชื่อของอีกฝ่าย มุมปากกระตุกเบา ๆ
@ร้านดอกไม้ระลึกถึง: “ยังอยู่ค่ะ”
@พ่อจอมป่วน: “ถ้าอย่างนั้นลบโพสต์ในไทม์ไลน์ก่อนได้ไหมครับ?”
เสิ่นจืออี้ชะงักไป
ดูท่าแล้ว คนคนนี้ตั้งใจจะรับเลี้ยงจริง ๆ ถึงได้อยากสอบถามให้ละเอียด คงกลัวว่าจะมีคนอื่นชิงรับไปก่อนสินะ
“ได้ค่ะ”
เธอกลับไปที่ไทม์ไลน์ แล้วตั้งโพสต์เมื่อครู่ให้เป็นส่วนตัว
@ร้านดอกไม้ระลึกถึง: “ซ่อนไว้ให้แล้วนะคะ”
“ขอถามคำถามง่าย ๆ สักสองสามข้อได้ไหมคะ?”
อีกฝ่ายตอบกลับมาทันที
@หนุ่มดีห้าดี: “ได้ครับ ได้อยู่แล้วครับ”
เสิ่นจืออี้มองชื่อของเขาอย่างประหลาดใจ พลางเลิกคิ้ว
เขากลัวว่าเธอจะคิดว่าเขาไม่อ่อนโยนกับลูกแมว เลยเปลี่ยนชื่อหรือเปล่านะ?
เธอยิ้มบาง ๆ ดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว
@ร้านดอกไม้ระลึกถึง: “ขอถามหน่อยค่ะ นี่เป็นครั้งแรกที่คุณรับเลี้ยงไหมคะ?”
@หนุ่มดีห้าดี: “ครั้งแรกครับ”
“แต่ผมจะรับผิดชอบให้ดีที่สุดครับ”
“แต่เพราะเป็นครั้งแรก ผมเลยไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรที่ต้องระวังบ้าง... คุณช่วยบอกผมได้ไหมครับ?”
“อย่างเช่นชอบอะไร ไม่ชอบอะไรทำนองนั้นครับ”
@ร้านดอกไม้ระลึกถึง: “จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรต้องระวังเป็นพิเศษหรอกค่ะ นอกจากให้อาหารตรงเวลาแล้ว ก็ใช้เวลาเล่นเป็นเพื่อนเขาให้มากหน่อยก็พอ”
“เพราะเขาติดคนมากจริง ๆ ค่ะ”
อีกฟากของหน้าจอ ชีอวี่หรันอ่านข้อความในช่องสนทนา ใบหูแดงเรื่อขึ้นมา