สิ่งแรกที่เสิ่นจืออี้ทำหลังจบการฝึกอบรม คือเปิดโทรศัพท์มือถือที่ปิดมานานขึ้นมา
เธอตอบข้อความของลูกค้าทีละรายการจนครบ
จากนั้นจึงกดเข้าไปดูวีแชทของชีอวี่หรัน
เมื่อเห็นข้อความเกี่ยวกับนิวไหน่ที่ส่งมาเป็นชุด ดวงตาของเธอก็โค้งลงอย่างอ่อนหวาน
“ขอโทษนะ ช่วงนี้ฉันยุ่งกับการฝึกอบรม ไม่มีเวลาดูโทรศัพท์เลย”
“ขอบคุณที่ช่วยดูแลนิวไหน่เป็นอย่างดีนะ”
“ดูเหมือนน้องจะไว้ใจคุณเต็มร้อยแล้ว”
“ฉันแอบหึงนิด ๆ เลยนะ /แมวนวดแก้ม.jpg”
ชีอวี่หรันกำลังทำความคุ้นเคยกับสนามแข่ง
หลังดริฟต์เข้าโค้งด้วยความเร็วสูง เขาก็มาถึงเส้นชัย
เขาถอดหมวกกันน็อก แล้วมุดออกจากรถแข่ง
ทันทีที่ได้โทรศัพท์มา เขาก็เห็นข้อความจากเสิ่นจืออี้
เส้นผมสีเงินเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและงอเป็นลอนเล็กน้อย มีบางปอยแนบติดหน้าผาก แต่ดวงตากลับเป็นประกายระยิบระยับ
หึงเหรอ?
ในชั่วขณะนี้ ชีอวี่หรันมีความรู้สึกไม่ต่างจากเธอ
เพียงแต่คนที่เขาหึงคือแมวน้อยสีขาวนวลที่บ้าน ซึ่งไม่รู้อะไรเลยสักนิด
ถ้าสักวันหนึ่ง…
พี่สาวหึงเขาขึ้นมาบ้างก็คงดี
แววตาของเขาวูบไหว
@หนุ่มดีห้าดี: “มะรืนนี้ว่างไหม?”
“ฉันวิดีโอคอลให้ดูแมวได้นะ”
มะรืนนี้เป็นวันแข่งของเขา
ไม่รู้ว่าชีจินจิ่วที่พึ่งพาไม่ได้คนนั้นเล่าเรื่องให้เธอฟังหรือยัง
@ร้านดอกไม้ระลึกถึง: “ขอโทษนะ… มะรืนนี้ฉันจะไปดูการแข่งขัน อาจไม่มีเวลาสักเท่าไร ไม่อย่างนั้น… มะรืนถัดไปล่ะ?”