เดิมทีเธอสวมเพียงเสื้อตัวเดียว
เพราะยกมือขึ้น ชายเสื้อจึงเลิกขึ้นเล็กน้อย
เรียวขาทั้งสองข้างที่งออยู่เผยให้เห็นแทบทั้งหมดต่อหน้าเขา
แถมยังแนบชิดกับต้นขาและหน้าท้องของเขา...
แววตาของเจียงจิ้นหวังมืดครึ้มราวหมึกที่กำลังปั่นป่วน
เขายกมือขึ้นสัมผัสผิวบริเวณต้นขาด้านหลังของเธอ
ฝ่ามือหยาบกร้านกดทับผิวเนื้อนุ่มนวลของเธอไว้
เขาออกแรงอุ้มเธอลุกขึ้นทั้งตัว «ได้»
«ฉันจะกอดเธอนอน»
เขาก้าวออกไป เดินตรงไปยังห้องนอน
……
หมู่เมฆลอยเคลื่อนอย่างเชื่องช้า
รัตติกาลอันมืดมิดปกคลุมร่างทั้งสองที่กอดรัดกันอยู่
เจียงจิ้นหวังกอดเอวเสิ่นจืออี้ไว้อย่างแผ่วเบา
ประคองให้เธอแนบอยู่ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง ไม่ให้แผลบริเวณหัวไหล่ด้านหลังถูกกระทบ
ปลายนิ้วพาดอยู่บนส่วนเว้าของเอวเธอผ่านเนื้อผ้าชั้นหนึ่ง
แม้ไม่ได้สัมผัสโดยตรง ก็ยังรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นและนุ่มนวลจากร่างกายของเธอ
เธอหลับสนิทมาก
แพขนตาปิดแน่น ทอดเงารูปพัดเล็ก ๆ ไว้ใต้เปลือกตา ปลายจมูกขยับแผ่วเบาตามลมหายใจ
ดวงตาของเจียงจิ้นหวังลึกล้ำ ปล่อยให้ลมหายใจและสายตาของตนโอบคลุมร่างเธอ
เคลื่อนคล้อยไปทีละนิ้ว
เขากอดเธอไว้เช่นนี้ได้ตลอดไป
ยืนยันว่าเธอยังมีอุณหภูมิ
ยืนยันกลิ่นหอมของเธอ
ยืนยันว่าเธอ...ยังรักเขา
เสิ่นจืออี้ขยับตัว ก่อนจะซุกเข้าหาอ้อมแขนเขาโดยไม่รู้ตัว
ขาทั้งสองข้างพาดอยู่บนตัวเขาอย่างไร้การระแวดระวัง รัดเกี่ยวเขาไว้แน่นราวกับเถาวัลย์
จู่ ๆ เจียงจิ้นหวังก็นึกถึงช่วงเวลาก่อนที่เขาจะรู้จักเธอไม่ออก
วันเวลาอันคล้ายคลึงและแสนน่าเบื่อเหล่านั้น ทับซ้อนกันราวกับเศษภาพที่ซ้ำไปซ้ำมา